Wijs besluit

Ze had het al tientallen keren gevraagd: "Mama, wanneer mag ik nou mee naar jouw werk?" maar aangezien we niet zo vaak samen op een doordeweekse dag in de stad zijn kwam het er maar niet van. Daarnaast loop je niet zomaar even ons pand binnen. Als medewerker heb je een toegangspas nodig en als gast moet je van te voren aangemeld zijn en opgehaald worden bij de receptie door degene die je aangemeld heeft. Kinderen mee naar binnen nemen is nog een graadje moeilijker: daarvoor moet je eerst schriftelijk toestemming hebben van je leidinggevende.

Gisteren liepen we wél toevallig een keer op een doordeweekse dag over Centraal en natuurlijk kwam de vraag weer. Dus heb ik mijn manager gebeld en die was zo lief om naar beneden te komen en in drievoud het verzoek bij de portier in te dienen en dus kon ze eindelijk een keer mee naar boven.

De hal beneden vond ze leuk, de kleine lift ook. De grote lift was helemaaaaal geweldig ("Mamaaa, mijn buik gaat naar boven!). Bij mij op de afdeling sloeg de verlegenheid toe toen alle ogen op haar gericht waren. We hebben even een rondje gelopen en toen had ze het eigenlijk wel gezien.
Op de terugweg hebben we nog even de lift naar de 37e verdieping genomen en daar vond ze het uitzicht wel interessant maar ze vroeg al snel of we weer met de lift gingen dus zijn we weer vertrokken.

Toen we door de draaideur naar buiten liepen was het enige wat ze erover te zeggen had:  "Later als ik groot ben mama dan ga ik nooit werken, ik blijf lekker op school want ik vind jouw werk maar saai!"

Gelijk heeft ze!

2 Thoughts on “Wijs besluit

  1. leuk, ook zo die foto’s aan elkaar geveterd….

    vond ze wel machtig, prachtig mooi allemaal zekers?

  2. Wat heb je die foto’s mooi aaneen geregen.

    Ik heb ooit eens gelezen dat het voor een kind heel belangrijk kan zijn eens op het werk van mama te kijken. Er was zelfs een (jonger) kind dat elke morgen huilde als mama weg ging. Tot ze op een keer mee was naar dat werk. Het huilen was over. Ze wíst nu gewoon waar mama was en niet verdwenen naar het grote onbekende zo als voor die tijd. Kan me daar wel iets bij voorstellen.

Roept u maar!

Post Navigation