Wat ik toch gezegd wil hebben

Uit onderzoek blijkt dat meer dan 40% van de Nederlandse bevolking ooit in zijn of haar leven te maken heeft gehad met huiselijk geweld.

Da’s een schrikbarend hoog percentage… vind je niet?! Eigenlijk kent dus iedereen wel iemand die ermee te maken heeft (gehad). Toch hoor je er zelden tot nooit iemand over. Logisch wel natuurlijk, immers -> wie wil er maandagmorgen op zijn werk op de vraag "Nog wat gedaan dit weekend?" als antwoord geven "Yep, ik heb mijn partner ff lekker afgerost" of "Mwoah.. the usual. Beetje klappen gehad van Partner, bang geweest, op mijn tenen gelopen zodat het niet (weer) zou gebeuren… je kent het wel".

Waarom de dader dat antwoord niet geeft snap ik wel maar weten doe ik niet. Waarom het slachtoffer het niet zegt weet ik wel maar snap ik niet.

Het gedrag van de dader is in mijn hoofd niet te snappen maar daarintegen dat van het slachtoffer ook niet. Waarom niet na de eerste keer je spullen gepakt, of beter nog -> die van de dader en wegwezen. Waarom "vergeven", waarom hopen dat het bij die eerste keer blijft…. tegen beter weten in? Waarom worden mensen die zelf ook hebben gezegd "Het zou mij niet gebeuren" uiteindelijk een (zoals ik dat noem) "Viva-verhaal? Ik weet het niet, ik snap het niet en ik ben opgehouden met proberen het te snappen.

Waarom nu dit verhaal? Omdat ik er na al die jaren, hoe eng ik het ook nog steeds vind, toch even iets over kwijt wil.

Wat ik namelijk belangrijk vind om te zeggen is het volgende. Wanneer iemand met bovenstaand verhaal bij je komt: veroordeel niet. Het laatste wat iemand op dat moment nodig heeft is een ander die hem/haar precies vertelt wat ze allemaal verkeerd hebben gedaan en hoe ze het "even" moeten oplossen. Het gevolg van dit soort reactie’s is dat iemand dichtklapt en niets meer vertelt, waardoor er kans is dat de situatie nog langer voortduurt.
Hoe moeilijk het ook is (en dat snap ik heus): luister, probeer te helpen maar wees niet de betweter die het zelf allemaal wel zou weten en wie het nooooit zou overkomen. Hoe een goeie vriend(in) je ook denkt te zijn, door dat soort gedrag ben je het juist niet en stoot je iemand bij je weg en dat is nou net wat je in die situatie niet wil.

En voor degenen die het overkomen is of die op dit moment in deze situatie zitten: Het is niet jouw schuld, je hebt niets verkeerd gedaan, je had niet beter moeten luisteren of voor mijn part de aardappelen langer moeten laten koken.
"Ik ben nu eenmaal zo" , "Ik ben nogal opvliegend van aard" of "Ik kon er niets aan doen" zijn geen excuses. Een slechte jeugd, een drukke baan, slecht slapen, overspannen zijn en noem ze allemaal maar op al helemaal niet. Niemand heeft het recht een ander te slaan, te intimideren, bedreigen, bang te maken of op wat voor wijze dan ook pijn te doen.
Iedereen heeft er recht op zich in zijn eigen huis en omgeving veilig te voelen. Thuis moet de veiligste plek ter wereld zijn, niet de plek waar je op je tenen lopen moet om er maar voor te zorgen dat het niet weer misgaat (en geloof me, je kan nooit lang genoeg op je tenen lopen: fout gaat het toch weer).
Hou vol, zoek een vriend(in) waar je je verhaal kwijt kan, neem de stappen die je nemen kan en eigenlijk ook moet en onthoud: het is NOOIT, NOOIT, NOOIT jouw schuld!

LuistertNiet

2 Thoughts on “Wat ik toch gezegd wil hebben

  1. Goed stuk! Ik kom het in mijn werk helaas vaak tegen. De stap om weg te gaan is zo groot en helaas gebeurt dat pas als er flink wat escalaties zijn geweest. Je hebt helemaal gelijk: veroordeel niet en spreek met iemand over hoe die weg kan gaan: Welke kracht heeft iemand nog en welke oplossingen zijn er wel.

Roept u maar!

Post Navigation