Vluchtelingenwerk

Dus. Ik heb de afgelopen weken gevrijwilligd bij de vluchtelingen die tijdelijk hun thuishaven hadden in Oud-Beijerland. Mijn laatste “dienst” zit er inmiddels op.

Moest ik daar nou nog iets over roepen hier of op fb? Waarom zou ik daar dan iets over roepen? De hersenlozen die op hun eigen onvoorstelbaar domme manier overal op reageren, die “pvv-volgers”(of hoe die pagina ook heten mag) postjes delen op facebook ga ik niet van gedachten doen veranderen, mensen die er iets minder hersenloos op tegen zijn zullen er nog steeds op tegen zijn.  De mensen die ik er net zo over denken als ik vertel ik niets nieuws.

Maar goed, ik doe het toch. Laat ik allereerst beginnen met het feit dat vooral al die negatieve (en zo weinig positieve) aandacht in de media en die hersenlozen ervoor gezorgd hebben dat ik me als vrijwilliger heb aangemeld. Want hoe je het ook wendt of keert: die negatieve berichtgeving krijgt toch ook ergens een plekje in je achterhoofd en ik wil zo niet denken. Gestuurd door dingen die de media laat zien/schrijft  omdat dat nou eenmaal kijkers/lezers trekt.  Ongetwijfeld zitten er slechte tussen (het zijn net echte mensen)  maar das geen reden ze dan allemaal maar te laten verzuipen.

Hou me ten goede: ik kan me best voorstellen dat mensen boos worden wanneer ze zelf jaren op een wachtlijst staan voor een huis, bij de voedselbank lopen en/of ouders hebben die in hun eigen vuil liggen en het in hun hoofd niet recht krijgen waar ineens al dat geld vandaan komt om voor al deze mensen te zorgen. Snap ik dat mensen die met geen mogelijkheid aan een baan kunnen komen gaan steigeren wanneer werkgeversorganisaties  en uitzendbureaus bereid zijn zich extra in te zetten om werk te vinden voor de vluchtelingen.

Maar ondanks dat ik dat begrijp: Dat staat natuurlijk helemaal los van de mensen die nu, al dan niet met hun hele gezin, een veilige thuishaven zoeken. Want ik weet zeker dat ook ik mijn kinderen en mezelf in veiligheid zou willen brengen wanneer ik in dezelfde situatie terecht zou komen.

Zij hebben er niet voor gezorgd dat “jij” de afgelopen jaren geen huis kreeg toegewezen, naar de voedselbank moest en je ouders liggen al jaren in een vieze luier en gaan allang maar 1 x in de week onder de douche. Die situatie was er al, is niets nieuws. Had er dan de afgelopen jaren zo’n heisa over gemaakt, had gaan demonstreren, val de eerste en tweede kamer binnen. Start een petitie voor een referendum. Het interesseert me niet wat maar had iets gedaan. Maar nee, dat doen we niet, we laten het allemaal maar over ons heen komen, spreken er schande van als er weer eens een exces in het nieuws komt, doen er zelf verder niets aan en gaan weer vrolijk over tot de orde van de dag.  Maar nu? Nu hebben we een zondebok gevonden en gaan we helemaal los met z’n allen. Het laatste beetje fatsoen wordt overboord gegooid en durf er niet tegenin te gaan want “we hebben tenslotte vrijheid van meningsuiting in Nederland!” Tot je, zoals ik van de week al tegen oudste zei, zo’n viswijf ongenuanceerd en totaal niet onderbouwd voor hoer uitmaakt. Dan gaat die vrijheid van meningsuiting ineens weer niet op.

BoogerdAnyway: wat ik ook nog even kwijt wilde: Ik ben de afgelopen weken niet verkracht, zelfs niet aangerand (de jaren daarvoor overigens ook niet, voordat er misverstanden ontstaan ;-)), heb niemand met een bom in een rugzakje de sportzaal hier binnen zien komen. Geen mensen met elkaar op de vuist zien gaan, geen geklaag gehoord over gebrek aan privacy en tv, heb niemand gehoord over het eten wat niet naar hun zin zou zijn. Geen mannen tegengekomen die me geen hand wilden geven, zelfs geen vuile blik gehad. Dat wil ook niet zeggen dat ik iedereen even aardig vond, maar goed: zet me in een zaal met 100 Nederlanders en dan zitten er daar ongetwijfeld ook een een zooitje tussen die ik het liefste achter het behang zou willen plakken. Er zitten ongetwijfeld, om het even oneerbiedig te zeggen, rotte appelen tussen. Mensen die misschien inderdaad “gelukszoekers” zijn maar het is gelukkig niet aan mij om daar een oordeel over te vellen. Dat mogen de betreffende instanties doen. Ik kan alleen hopen dat ze dat in zo kort mogelijke tijd afhandelen en niet mensen na 10 jaar alsnog uit gaan zetten.

Wat ik wel heb gezien is de eerste tijd mensen die zich ontheemd voelden, geen thuis, geen eigen, niets te doen, onwennig. Voorzichtig naar de vrijwilligers toe, voorzichtig naar hun mede-bewoners. Maar wat ik ook heb gezien is dat men vrienden maakte, kinderen die vriendjes kregen, Nederlandse taallessen die fanatiek gevolgd werden. Handwerkclubjes. Binnen een week werd er al in het Nederlands om het aantal boterhammen gevraagd wat ze wilden hebben, de “asjebliefts”, “dankjewels” en “hoe gaat het met jou’s” vlogen me om mijn oren. Herkenning wanneer je weer binnen kwam. Kinderen die me in mijn armen vlogen wanneer ik er weer was omdat ze het fijn vonden me weer te zien (denk ik dan maar ;-)). Vrijwilligers die met vluchtelingen gezellig aan 1 tafel zaten. Er kwam regelmaat.

We gingen met de kinderen naar de speeltuin en het ventje wat mijn hand perse beet wilde houden zong hoofd, schouders knie en teen :-D. Net zoals Nederlandse kinderen wilden ze niet komen toen we zeiden dat het tijd was om terug te gaan. Zelfs niet toen we naar de grijze lucht wezen om ze duidelijk te maken dat het écht heel slecht weer zou gaan worden. Gelukkig wisten ze toen het eenmaal losbarstte niet hoe snel ze mee moesten komen. Dit weer hadden ze nog niet meegemaakt hier.
Eenmaal terug in de sportzaal zei een man wel 20x “koud!!” tegen me… ik heb hem maar niet verteld dat dit nog niks was voor onze begrippen ;-).

De mensen zorgden voor hun “huis”, hielden uit eigen beweging de boel opgeruimd en schoon. De tas of doos met limonade of sap die ik de zaal binnenbracht werd nog net niet uit mijn handen getrokken en naar de plaats van bestemming gebracht. Kortom: men had zijn bezigheden. Wanneer ik een kind niet kon corrigeren omdat ze domweg niet naar me wilden luisteren was er altijd wel iemand die hun even duidelijk in hun eigen taal vertelde hoe en wat. Chapeau trouwens voor alle instantie’s en vrijwilligers in de Hoekse Waard die echt voor een heel programma gezorgd hadden waar de mensen vrijwillig aan mee konden doen en waar grif gebruik van werd gemaakt.
Ik heb een oudere man op de scooter mee achterop genomen (de bewaking ligt nu nog dubbel denk ik :-)) en ben met hem over het dorp geweest, bij de SpecSavers waren ze zo sympathiek zijn bril te repareren, heb hem de haven en het Spui laten zien. Hij liet foto’s van zijn vrouw en kinderen zien. Foto’s van zijn huis. Platgebombardeerd. Met handen, voeten, beetje Engels en google translate vertelde hij over de Eufraat en Damascus en Latakia. Over zijn vrouw en 7 kinderen die verspreid over Zweden, Oostenrijk, Libanon en Nederland zitten.
Ik heb geen seconde spijt gehad dat ik me als vrijwilliger heb aangemeld, had het voor geen goud willen missen.

En nu? A.s. donderdag krijgen ze weer een schop onder hun hol en worden in een bus gedonderd, zonder te weten waar ze nu weer terecht gaan komen en ik kan alleen maar hopen dat ze in de vier weken die ze hier hebben doorgebracht een klein beetje tot rust gekomen zijn en zich weer een beetje mens voelen.

VluchtelingenTwitter

5 Thoughts on “Vluchtelingenwerk

  1. Goed verhaal en goeie geste. Hoop dat men goed terecht komt. Aan jou heeft ‘t tenminste niet gelegen.

  2. Geweldig dat je het opschrijft. Ik heb de moed bijna niet meer om erover te schrijven. Wat een ongenuanceerde & teleurstellende k**reacties van sommige mensen. Als ik een tijdje heb meegedraaid als coach vestiging bij Vluchtelingenwerk ga ik er misschien wel weer ‘s wat over schrijven.

    Goed gedaan!

  3. Ik heb ook heel erg getwijfeld hoor, ik had geen zin in oeverloze discussie’s en inderdaad een bepaald soort reactie’s. En ik vond het een beetje “kijk mij es goed zijn” gehalte hebben wat zeker niet de reden was dat ik het schreef.

    Maar ik wilde het toch even kwijt dus dacht ik eerst ik zet het alleen op mijn blog (maar ja: dan leest geen hond het :-)) – dus toch maar naar Fb gelinkt.

    En al met al viel het mee, de mensen van wie ik het commentaar verwacht had negeerden het hele bericht gewoon

    @eamel: bedankt voor de vervuiling :-p , ik denk dat ik die afbeeldingen maar ga uitzetten #lelijk!

  4. Ook alweer opgelost.

  5. Wat een kanjer ben een blijf je toch ❤

Roept u maar!

Post Navigation