Toch een held

26 juni. De dag dat Danny onderweg is van Faro, via Dusseldorf, Utrecht en Rotterdam terug naar Oud-Beijerland. Ondanks het feit dat hij bijna 2 maanden door Europa heeft gezworven en daar zijn eigen weg moest zien te vinden kan ik geen rust vinden.
Om 19.40 uur is zijn vliegtuig geland maar aangezien zijn beltegoed op is kan ik hem niet bellen voor hij in Nederland is. Geen zin om te surfen, een spelletje te doen of tv te kijken. Het is om meerdere redenen een rare dag en ik lig in gedachten op de bank met de radio op de achtergrond.

Ik sms wat met vrienden van me die op vakantie zijn en hoor op het nieuws dat Michael Jackson met een hartstilstand naar het ziekenhuis gebracht is. Ik hoor het, vermeld het zelfs nog in een sms aan die vrienden maar heb er verder niet meer bij stil gestaan.

Bij de volgende nieuwsuitzending zeggen ze dat wordt beweerd dat Michael overleden is. Ik ga achter de pc zitten en surf wat nieuwssites af. De berichten spreken elkaar tegen, officiële bevestiging is er (nog) niet. Niet veel later komt die bevestiging er dan toch…. Michael Jackson is dood.
Ik twijfel of ik er op mijn log iets over zal zeggen maar besluit het niet te doen. Ik zou één van de velen zijn die er melding van maakt en wat moet ik erover zeggen? Leuke muziek maar ik ben geen hardcore MJ fan. Hij is dood. Punt.

Michael Jackson

De dagen gaan voorbij en allerlei geruchten over zijn overlijden doen de ronde. Op de radio, tv en zelfs bij de buurjongen is het Michael Jackson wat uit de speakers komt.  Hij zou op vrijdag begraven worden maar dat gebeurt uiteindelijk niet. Vrijdag zou een herdenkingsdienst zijn op Neverland maar dat gaat niet door en die zal uiteindelijk pas morgen (ong 19.00u)  plaatsvinden. Twee uur na zijn begrafenis. In Nederland en over de hele wereld wordt hij herdacht, het is het gesprek van de dag,  mensen zijn in rouw en ik kan me er niets bij voorstellen.

Michael

Tot vanavond. Bij BNN werd een concert uit 1992 uitgezonden en ik zapte een paar minuten na aanvang langs en bleef hangen. Nummer na nummer. Uiteindelijk tot de laatste noot. Eigenlijk was ie best goed.
Ben, één van de eerste nummers die ik ooit van hem hoorde en de eerste die ik op (een verzamel)LP had. Ik vond het toen en vind het nog steeds een kutnummer. Out of my life, eigenlijk ook een bagger zwijmelnummer maar stiekem toch o zo mooi. Don’t stop ’til you get enough, de eerste danspassen op de kinderdisco.

Toen natuurlijk Thriller.  Daar hoef ik weinig woorden meer aan vuil te maken voor mijn generatiegenoten denk ik. Ruim op tijd (als de dood dat ik ook maar 1 seconde zou missen) zat ik op de dag van de tv premiere klaar voor de tv.  Bijna een kwartier lang zo dicht mogelijk op de tv als mijn moeder toestond ("niet zo dicht bij die teeveeheee, dat is slecht voor je ogen").  Geweldig vond ik het. Elk ander nummer wat van dat album af kwam was even lekker om mee te zingen en op te dansen.

Daarna kwam nog veel meer moois/lekkers. De laatste jaren heb ik nooit meer een Michael Jackson cd gekocht/gedownload en ik was het haast vergeten. Man in the mirror, I just can’t stop loving you, Heal the world, The way you make me feel, Liberian girl, Smooth criminal, Remember the time, Black or white, They don’t care about us en ga zo nog maar even door.

Verder nergens spectaculaire herinneringen aan maar vanavond kwam ik erachter dat ik vrijwel elk nummer kon meezingen en overal heb ik waarschijnlijk wel eens op gedanst.

Ja, uiteindelijk vond ik hem beter dan ik me tot voor kort realiseerde. Onbewust dus toch een soort van held.

2 Thoughts on “Toch een held

  1. Had mijn stukje kunnen zijn. Ook dat gevoel na de documentaire.. Ja, dát was Michael, door ons hele leven heen. Niet de freak die op het eind zo vaak beschreven werd, en mijn kinderen eigenlijk alleen maar kennen. Ik wil hem herinneren als die gozer die er mijn hele leven was met zijn geweldige muziek en dans.

  2. Mooi stukje over Michael is waar, geen bijzondere affiniteit, maar ieder nummer wel herkenbaar en vol gevoel.

    Wist dat het ergens way diep in je zat;-) )

    Goed geschreven, zelfs in Zweden volgen we allemaal de perikelen van Madd.

    Grtz,

Roept u maar!

Post Navigation