They never cease to amaze me

Zijn pa vertrok voor een paar maanden naar  Zweden en dus kwam hij weer naar huis. Bijna 3 maanden is hij weer hier geweest en nu is hij weer weg….

Zo begon ik vanmorgen aan een post over Dylan. De reden dat ie  niet online gekomen is dat ik de woorden niet vinden kon. Veel meer dan "ik mis hem nu al"  kreeg ik niet  "uit m’n pen".  Soms zijn gevoelens lastig in woorden te vatten. Gelukkig (in more ways than one) heb ik weer even respijt gekregen.

Terwijl ik nog aan het idee moest wennen dat ie weer weg was dacht ik een scooter de voortuin in horen komen. Ik was mezelf nog voor gek aan het verklaren (kappen An, je gaat nu al dingen horen die er niet zijn), toen de voordeur openging en Dylan met een doodsimpel "Hoi" de huiskamer weer in kwam lopen.

Zoals altijd bij Dylan was het ook deze keer weer een lang verhaal (brug voor fietsers/brommers afgesloten, scooter geparkeerd, met de bus, bij zijn pa niemand thuis, bij buuf pa gebeld, pa zat nog in Duitsland. Met de bus weer terug naar scooter / met scooter weer terug hierheen :-)) maar waar het uiteindelijk op neerkomt is dat ie toch nog 2 daagjes thuis is.  Het is natuurlijk "uitstel van executie" maar mij hoor je niet klagen. Dat doe ik morgen wel als ie weer weg gaat

Dylan zomer 2009

4 Thoughts on “They never cease to amaze me

  1. Ook prettig dat vaders of “vrouw van” wat laat weten dan. Had ‘m in ieder geval een hoop tijd en een tankie of 2 benzine bespaard gebleven.
    Sta je daar voor de deur, kan je naar de buren, zit pa in Duitsland!!! Z’n pa was notabene de eerste met een mobiele telefoon 25 jr geleden.
    Hier past alleen een groot excuus en extra zakgeld.
    Dat vind ik zo erg hè, het gevoel dat je vergeten wordt.

  2. Len… je snapt er niks van ;-).

    Ik kreeg nl vanavond aan de telefoon te horen dat het stom van Dylan is dat HIJ niet eerst naar zijn vader gebeld heeft…

    Ben er nog niet helemaal over uit wie de volwassene en wie het kind is….

  3. Och, er zijn echt wel vaders die wel een rotgevoel hebben als ze hun eigen kinderen “vergeten”. Daarover ook de pest in hebben, en die geen verwijten maken. Die gewoon laten merken dat ze fout geweest zijn, proberen uit te leggen hoe het komt dat je er gewoon niet aan gedacht heb (zorgen, teveel aan je hoofd). Een gemeend excuus maken en effe langs de Texaco.
    (Ze zijn er wel, 1 ervan was deze week 20 jaar getrouwd

  4. Dat zal 1 vd redenen zijn dat ie 20 jaar getrouwd is

Roept u maar!

Post Navigation