Stil verdriet

Vanavond/vannacht naar een onbenullige vrouwenserie op dvd zitten te kijken, allerlei kommer en kwel natuurlijk maar, hoe lastig dan ook misschien ook te begrijpen voor de mannelijke medemens ;-),  toch leuk om naar te kijken.

Tot de aflevering waarin ze de hond in moeten laten slapen… en dan ineens komt het er uit, bijna 2 jaar na dato. Stil verdriet.
Ik wilde er niet aan denken , heb het er vrijwel nooit met iemand over gehad ook, niet eens op mijn log gezet. Niet over gehad omdat het er tot op de dag van vandaag nog steeds is, even heftig als 2 jaar geleden. Het is één van de weinige dingen waardoor ik écht jaloers op andere mensen kan zijn. Ik kan niet naar de foto’s kijken zonder een naar gevoel in mijn buik te krijgen, blader ze steeds als ik ze tegenkom snel door.

Oktober 2007, eindelijk weer een hond in huis. Mijn favoriete hond. Toen ik nog thuis woonde hadden we er één en ook mijn ex had er één thuis. Voor hij en ik gingen samenwonen hadden we er samen al één.

Na jarenlang geen hond gehad te hebben was daar dus nu Zoë, een Duitse Herderpup. Het was een schatje… en naar al snel bleek: een doodziek schatje. Iedere dag zat ik met haar bij de dierenarts en drie dagen nadat we haar gehaald hebben stierf ze. God wat was ik daar kapot van.

Een ruime maand later kwam er een tweede Zoë, van die Zoë moest ik door verandering in de huiselijke omstandigheden na 10 maanden afscheid nemen. Ik kon niet meer voor haar zorgen zoals er voor een (jonge) hond gezorgd moest worden. Weer dat verdriet, de boosheid, waarom is het mij nou niet gegund?! Weer niet laten merken… het is al moeilijk genoeg voor de kinderen zoals het is en ach… wie snapt het gevoel en wat helpt het als ik wel laat merken hoeveel verdriet ik er van heb?

En zo zat ik vanavond (eindelijk) in m’n eentje op de bank te huilen, huilen vanuit mijn tenen. Om de  Zoë’s, Zoë die doodging (maar nog steeds een sterretje in de lucht is volgens Demi en ze ziet haar nog regelmatig -het is die hele felle) en om Zoë die ik niet heb kunnen houden.

Maar ooit… ooit komt de dag dat er weer een Zoë zijn zal, al moet ik er goddomme 120 voor worden!

Roept u maar!

Post Navigation