Slaap kindje slaap the sequel

spiltmilk

Nog even terugkomend op mijn “slaap kindje slaap“: nou moet je ook weer niet denken dat ‘t verschrikkelijk dramatisch is hoor.

Als ik het zo terug zie komt ie over als zo’n aandachtvragend postje (“Oh joh, vertel meid. Wat is er aan de hand. Rot voor je zeg” ) waar ik zelf een ongelooflijke pesthekel aan heb. Als iets me dwars zit dan pleur ik het er wel gewoon uit. Of ik zeg er gewoon niks over.

Anyway, dramatisch. Dramatisch met mij is het niet, alhoewel sommige dingen in 2016 best dramatisch waren natuurlijk,  maar zoals men dan pleegt te zeggen “no use crying over spilt milk”. Van de week was het gewoon ff een optelsommetje wat me een slapeloze nacht bezorgde.

Life is a nightmare is dan ook schromelijk overdreven. Life is best een oké boek eigenlijk, sommige hoofdstukken zijn minder (vooral als er teveel shit tegelijk komt of te lang duurt) en een paar alinea’s zijn gewoonweg kut. Maar ik heb het boek ook niet geschreven dus worstel ik me er bij sommige hoofdstukken  doorheen en bij andere kan ik het boek niet wegleggen omdat ik zo graag wil weten wat er nog meer gebeuren gaat. Kortom, we doen gewoon hobbelen en doorgaan. Dat heeft tot nu toe ook altijd gewerkt

Roept u maar!

Post Navigation