Shall we dance?

Dance
Het was schijnbaar weer eens tijd voor zo’n zeldzame avond waarop ik een film (af)kijk. Gezien het thema van de film enigzins voorspelbaar, dat dan weer wel.

Op één of andere manier ben ik altijd al gek geweest op dansfilms. Begonnen met Saturday Night Fever*, totale gekte natuurlijk met Grease (7 keer in de bioscoop gezien en ontelbare keren op tv, video en dvd). Dan Xanadu. Natuurlijk Fame, Footloose en niet te vergeten Dirty Dancing.
De enige die ik nooit gezien heb is Grease 2. Ik weet eerlijk gezegd ook geeneens of dat ook een dansfilm is.
Puberale dwarsheid is het geweest. Geen John Travolta en Olivia Newton John. Het had niet de magie die Grease had en dus geen Grease 2 voor mij. De antipathie (/dwarsigheid ;-)) is gebleven toen ik ouder werd en tot op de dag van vandaag heb ik hem nog steeds niet gezien.

Vanavond dus “Shall We Dance?” (2004) op televisie.
De film is zoals je ‘m verwacht, geen spectaculair verhaal. Een advocaat heeft het gevoel dat er iets ontbreekt in zijn leven. Op een dag besluit hij dansles te nemen, buiten medeweten van zijn vrouw om. Het dansen wordt zijn lust en leven. De avond dat hij meedoet aan een danswedstrijd blijkt zijn vrouw tussen het publiek te zitten. Hierna stopt hij met dansen. Natuurlijk loopt het uiteindelijk allemaal goed af. Kortom: zo’n film waarbij de meeste mannen al na de eerste 5 minuten afhaken ;-).

Wanneer ik uitga is dat voornamelijk om te kunnen dansen, niets heerlijker dan dat. Graag had ik ook kunnen stijdansen maar, ik heb het al eens eerder verteld, ik heb nooit een vriendje gehad dat met me mee wilde. Een paar jaar geleden was Danny zo sympathiek met me naar dansles te gaan maar die haakte na 10 lessen helaas af. De passen die ik toen heb geleerd ben ik inmiddels helaas alweer allemaal vergeten maar ohw wat vond ik het leuk om te doen en wat baalde ik dat ik niet verder kon.

En zo zat ik vanavond met tranen in mijn ogen naar die film te kijken.  Natuurlijk ook omdat ik een emotionele trut ben maar vooral omdat ik me zo in kan leven in iemand die zoveel plezier beleeft aan het dansen. Omdat ik een dansend paar geweldig vind om naar te kijken, omdat dansen je een vrij gevoel geeft. Omdat ik gewoon een beetje jaloers ben en omdat ik stiekem nog steeds hoop dat ik, voordat ik in het bejaardentehuis beland, iemand tegenkom die met me naar dansles wil.

*”Gelul” bedenk ik me nu. “Natuurlijk is het niet begonnen met Night Fever. Begonnen is het natuurlijk met de films die ik vroeger thuis zag met Ginger Rogers & Fred Astaire en Singing in the rain met Gene Kelly.”

4 Thoughts on “Shall we dance?

  1. Een aantal jaren geleden stapte ik in mijn eentje naar Salsales. (Wel aangemoedigd door een vriendin die dat al deed) En nooit spijt van gehad. Velen waren alleen en er werd gezorgd voor balans in m/v aanwezigheid. Het heeft me jaren heel veel dansavonden/nachten en plezier gebracht. En nog.. mijn 48 jaar weerhoudt me er niet van om regelmatig te gaan dansen. Wat let jou???

  2. En flashdance dan! hoort die ook niet in het rijtje thuis?

  3. Een leuke film, wij hebben hem op dvd altijd leuk dans film, mag er graag naar kijken maar zelf dansen….

  4. Ik wil best met je naar dansles. Maar of we dan ook tot tranen toe geroerd zullen zijn…van het lachen, ja!

Roept u maar!

Post Navigation