Over duivels, schijten en gouden lullen

Duivel schijt op dezelfde hoop

Belachelijk hoe het met “geluk hebben” in deze wereld verdeeld is. Ik vergeet voor het eerst in 22 jaar mijn abonnement, reis braaf op de kaart van mijn vader zodat ik in ieder geval netjes betaald heb en ja hoor: een prent.
Ik laat, voor het eerst in mijn leven, een tas met kinderkleding en een kinderspelcomputer in de trein staan en natuurlijk: nooit meer teruggezien.

Maar dan mijn kinderen.

Oudste: raakt in de bus z’n portemonnee met daarin ook zijn -net nieuwe- maandkaart kwijt. ‘s-Avonds gaat de telefoon. Een bekende van een bekende van een bekende heeft het hele zwikkie gevonden. Een dag later heeft meneer alles terug.

Onderweg naar een avondje stappen. In de metro komt hij erachter dat hij zijn tas, met telefoon daarin,  in de bus heeft laten staan. Telefoon gebeld. Chauffeur neemt op en wil wel even op hem wachten. Hij weer terug met de metro en heeft 15 minuten later wederom alles weer terug.

Weer later: en wéér zijn portemonnee kwijtgeraakt. Twee dagen later telefoon: de Postbank. Portemonnee is gevonden. Voor de zoveelste keer heeft hij alles terug.

Middelste: gaat met opa naar de kermis, € 20,00 in zijn zak. Een paar uur later komen ze samen terug, opa helemaal in een deuk. Dylan legt € 80,00 op tafel. “Ja.. eerst vond ik € 20,00 en het ging fout met wisselen en toen gaf die man meer terug dan ik gegeven had...”

Bingo of wat voor ander spel waarmee iets te winnen valt: altijd prijs.

Vorig jaar: ook middelste presteert het om portemonnee met daarin OV-Jaarkaart (!!!) kwijt te raken.
Dag later: telefoon, “Hallo, politie Oud-Beijerland, bent u de moeder van….?” Ik een hartaanval -> hij zijn portemonnee en OV jaarkaart terug.

Vandaag de (voorlopig) laatste actie. Deze keer weer van oudste. Zaterdag wezen stappen in Rotterdam, telefoon in zijn jas laten zitten. Je ziet ‘m al mijlenver aankomen. Jas weg en dus ook telefoon weg. Ik boos.
Hij boos dat ik het lef heb daar boos over te zijn want hij kon er toch zeker niks aan doen?! (argh!). Vanmiddag ik zijn telefoon gebeld maar er werd niet opgenomen. Vanavond had ik een gemiste oproep van een voor mij onbekend 06-nr. Toch maar even teruggebeld.
Dame aan de lijn: “Bladiebla, Zaterdag wezen stappen met vrienden, borrel op, bladiebla, verkeerde jas meegenomen“. Morgen maken we een afspraak en dan heeft meneer zijn jas en telefoon weer terug.

Het lijkt me inmiddels duidelijk wat ik bedoel met “Over duivels, schijten en gouden lullen”. Wat ook duidelijk is is dat ze dat niet van mij meegekregen hebben maar (hij klaagt altijd dat ik het nooit over hem heb hier dus hier is ie dan… ;-)) absoluut van “de ideale ex-man” a.k.a. hun vader.

Aan de andere kant: ideale ex-man heeft mij niet meer, soms schijt de duivel schijnbaar ook wel es naast de hoop ;-).

5 Thoughts on “Over duivels, schijten en gouden lullen

  1. Laat de duivel…euh, ik bedoel: Laat de ideale ex-man es lekker voor zichzelf spreken!?

  2. Dat doet ie toch ook? (en voor een ex-man is ‘t geen slechte hoor maar dat komt natuurlijk voornamelijk omdat ik zo makkelijk in de omgang ben ;-))

  3. Geen gouden lul, het zal wel een generatie overslaan;-))

  4. Je weet toch dat het figuurlijk bedoeld is he?

Roept u maar!

Post Navigation