Onvoorstelbaar

1 Foto maar heb ik. Tussen mijn (pak-‘m-beet) 10e en 21e is er één foto waar ik breedlachend op sta. Lachend als een boer met kiespijn maar toch, hij is er.

Alle andere foto’s (en dat zijn er niet veel, als ik ergens goed in was was het het ontlopen van fotografen) waar ik op sta, ben ik net de f*cking Mona Lisa. Bij het maken van schoolfoto’s ben ik huilend weggelopen. Zelfs op mijn trouwdag heb ik het gepresteerd niet breeduit te lachen.
Het heeft me in veel dingen tegengehouden; mensen niet aan durven kijken wanneer je met ze praat, niet graag in een nieuwe omgeving zijn en nieuwe mensen leren kennen. Altijd onzeker.

Die ene foto die er wel is heb ik bewust laten maken, de dag voor mijn allereerste afspraak in het AZU. Na jarenlang gedacht te hebben dat er aan mijn gebit niets te doen was en gehoord te hebben dat “ze met haar 18e wel een kunstgebit zou hebben” (ik zag hem als tiener al helemaal ‘s-nachts op mijn nachtkastje staan) was er nu een (in mijn ogen) wonderdokter die mijn gebit zou gaan doen. “Meisje, je bent straks de gekroonde koningin van Oud-Beijerland” zei hij, en hij had gelijk. Toen het na ruim 6 maanden eindelijk klaar was was ik de koning te rijk.

Dit hele verhaal is inmiddels bijna 20 jaar geleden en je zou denken dat ik er inmiddels overheen zou moeten zijn en zou kunnen laten zien hoe ik er toen uitzag, dat het schaamtegevoel weg zou zijn.

Het tegendeel is echter waar, ik kwam de foto net tegen en heb er een hele tijd naar zitten kijken, me afvragend of ik de foto zou durven plaatsen.
Ik weet nog precies hoe het meisje op de foto zich op dat moment voelde, ik zie dat ze breeduit lacht maar weet dat de lach gemaakt is. Dat ze, ondanks het feit dat ze zelf om die foto gevraagd heeft eigenlijk nog steeds niet wil. Ik weet hoe nerveus ze was, bang zelfs misschien maar ook hoopvol.
Ze kon zich geen voorstelling maken bij hoe het worden zou maar één ding wist ze wel zeker: het kon alleen maar beter worden. Wat ze zich op dat moment niet realiseerde is hoe die behandeling haar zou veranderen. Z0 zou veranderen dat de vrouw die nu dit stukje zit te schrijven zich bijna niet eens meer kan voorstellen dat zij dat meisje is geweest.

Bijna… maar ik weet het nog wel en ik weet hoe ik me destijds kon voelen, schamen zelfs. Nog steeds is het niet weg en dus, onvoorstelbaar maar waar, 20 jaar na dato kan ik nog steeds die foto niet op mijn web-log plaatsen. (Dat mijn haar op een ontplofte poedel leek maakt het er overigens ook niet beter op ;-))

Ik

Wat ik me toen nooit had kunnen voorstellen kan ik inmiddels wel: lachen, lol maken, gekke bekken trekken, nieuwe mensen leren kennen en ongegeneerd in een lens kijken. Ik vraag me af of de arts die mij destijds behandeld heeft zich ooit heeft gerealiseerd hoe dankbaar ik hem ben en hoezeer hij mij veranderd heeft…..

4 Thoughts on “Onvoorstelbaar

  1. Mens, als ik één ding mooi aan je vond/vind was het je gebit.
    Nooit geweten of kunnen vermoeden dat het ooit een probleem geweest is.

  2. haha, hij’s funny ; de gekroonde koningin van Oud-Beijerland

    en An…blijven lachen hè !!
    Mensen die zich doodlachen, leven langer.:-)

  3. @Xan: toch fijn dat hetgeen wat je mooi vond nou net datgene is wat niet van mij is

    @Huey: Ja, hij is leuk he?! (en ik denk dat hij ‘m in z’n carriere heel wat keren gebruikt heeft)
    Ik zal jou de foto wel een keer laten zien, weet zeker dat je je lam schrikt

  4. En dát is nou precies de reden dat ik nooit wilde trouwen (ook al wist niemand de échte reden)…. Omdat ik dan heel vaak op de foto zou moeten en net als jij als Mona Lisa op elke foto stond. Mijn wonderdokter zei dat Mister me aan een ketting zou moeten leggen als hij aan de slag zou gaan:-) Twee implantaten en kronen verder, wilde ik ineens wel trouwen én sta ik breedlachend op de foto, hoewel ik nog steeds moet wennen dat ik me niet hoef in te houden met lachen. Of dat ik in gezelschap hard kan lachen zonder mijn hand voor mijn mond te houden.

    Jij hebt nu ook een stralende lach, prachtig!!

Roept u maar!

Post Navigation