Ome Bas

Ik hoorde het net van Huey:  "Ome Bas is gisteren overleden".

Ik heb er een hekel aan om Jan en alleman die geen oom of tante is toch zo te noemen maar Ome Bas is op die "regel" één van de twee uitzonderingen.  Toen ik een jaar of 14 was kwam ik in de klas bij Karin en Evelien. Twee buurmeisjes, net zoals Mrs. Spongebob en ik. We hadden eigenlijk alleen in de klas contact met elkaar, daarbuiten gingen we allemaal onze goddelijke gang. Tot het moment dat Eef van de RSG naar de MAVO ging waar Mrs. Sponge ook op zat.

(Ja, lijkt misschien wat verwarrend maar in de loop der jaren werd het alleen maar erger ;-). Ik begon op de HAVO, Kaar en Eef ook maar in een andere klas, Mrs. S zat op de MAVO. Eef vertrok naar de MAVO, Kaar en ik gingen door naar 3 HAVO, Len deed eindexamen MAVO. Daaropvolgende jaar kwam Mrs S. ook naar de HAVO en vertrok ik halverwege mijn 2e keer 3e jaar HAVO naar de MAVO en kwam dus weer bij Eef in de klas. Kun je het nog volgen? ;-))

Hoe dan ook, het bleek dat we het met z’n vieren erg goed met elkaar konden vinden en zo hebben we het grootste deel van onze pubertijd en jong volwassenheid met z’n vieren doorgebracht. Uitgaan, bij elkaar slapen, shoppen, video’s kijken, briefjes tussen de lessen door en van de ene naar de andere school,verliefdheidjes en liefdesverdriet. De hele mik-mak.

Photobucket
Foto december 1983, bij Mrs. Spongebob thuis.

Na schooltijd zagen we elkaar vrijwel elke dag en elk weekend bij Evelien thuis, daar was het gewoon het gezelligst. Alles kon en mocht en we waren altijd welkom, zelfs als Eef er zelf niet was.  Vandaar waarschijnlijk Ome Bas en Tante Jopie, ze gaven je altijd het gevoel dat je welkom was.
Alles kon en mocht, tante Jopie gooide weer een gevuld stokbrood in de oven of maakte fantasie-mix voor ons (helaas nergens meer te krijgen), Ome Bas ouwehoerde met ons mee, gaf ons 1 van zijn Camel’s als we weer eens zonder sigaretten zaten en vroeg ons of we het licht uitdeden als we nog een keer naar bed gingen ;-).

Inmiddels is het lang geleden dat ik ze gezien heb, met het ouder worden en de dingen die er in het leven allemaal gebeuren is het contact verwaterd en bleef het bij de kerstkaarten over en weer. De goede herinneringen zijn er echter nog steeds en die zullen nooit verdwijnen.

Life sucks.

En ik realiseerde me zojuistdat ik de enige van ons vieren ben die haar vader nog heeft….

Roept u maar!

Post Navigation