O.T.C. (2)

In het vervolg op de O.T.C. van de week kan het altijd nog erger natuurlijk.

Al ruim 21 jaar (Hoe lang??? Argh! ;-)) reis ik met het OV naar Rotterdam op en neer. Buschauffeurs komen en gaan maar er zijn er ook die blijven en die ik dus logischerwijs al die jaren steeds weer tegenkom.

Vanmiddag had ik die ene weer. Die ene bij wie ik in al die jaren werkelijk nog nooit een keer goeiemiddag/goedemorgen of enig ander vriendelijk (ant)woord uit zijn mond heb horen komen. En nee: het ligt niet aan mij: hij doet zo tegen alle passagiers :-P.
(Vandaag vroeg een meisje of "deze bus ook in die-en-die straat kwam". Zonder haar een blik waardig te gunnen snauwde hij haar toe dat "Bussen altijd rondjes rijden. Deze dus ook!")

Moet je je voorstellen dat je jaar na jaar chagerijnig op je werk zit… Moet ie op zich natuurlijk zelf weten maar het zou fijn zijn als ie zijn humeur niet op zijn passagiers botvierde. Wij nemen tenslotte niet de bus om hem te zieken… we gaan/willen/moeten ook maar gewoon naar onze eindbestemming.

En dus zeg ik hier maar wat ik al die jaren al tegen hem zou willen zeggen (maar niet doe uit angst dat ie me de bus uitzet ;-)): Meneer de buschauffeur, op de 171 van 14.08 vanmiddag, wat ben je toch een o.t.c!!

De meneer op de foto is overigens  absoluut niet de chauffeur in kwestie.

One Thought on “O.T.C. (2)

  1. Zou voor mij een uitdaging zijn om die man aan het lachen te krijgen. Al is het maar een kleine glimlach of misschien een kleine stuiptrekking met zijn mondhoeken…
    En als dat niet lukt dan zou ik het toch niet kunnen laten om snel effe tussendoor Chagríjn! tegen ‘m te zeggen.

Roept u maar!

Post Navigation