Moeilijk, moeilijk, moeilijk

Ik “moet” gaan schrijven, schrijven over de afgelopen anderhalf jaar van mijn leven, maar ik kan me er niet toe zetten.

Het vreemde is dat ik altijd geschreven heb en dat met name als ik het niet naar mijn zin had of als er dingen waren die me dwars zaten, waar ik verdriet en pijn van had.
Het afgelopen anderhalf voldeed aan al die voorwaarden dus je zou zeggen dat ik het zonder problemen op papier zou moeten kunnen krijgen maar het wil me maar niet lukken en ik snap niet waarom.

Als je je trouwens afvraagt waarom ik zeg dat ik “moet” schrijven: het is niet dat iemand het me opgedragen heeft ofzo, het moet gewoon van mezelf.
Ten eerste omdat ik het kwijt moet en vooral kwijt wil en ten tweede omdat ik dingen begin te vergeten (wat op zich ook al vreemd is want ik heb een geheugen als een olifant).

Shit zeg… dit is een waardeloze post aan het worden zo. Even kort een beetje uitleg dan:

Ik heb een relatie gehad die me letterlijk hel op aarde heeft bezorgd en die dat regelmatig nog steeds doet.
Ik wil en moet dat kwijt maar ik weet niet hoe. Mijn hoop is dat als ik het ga opschrijven dat ik er misschien vanaf kom maar als ik er alleen al over na begin te denken dan (en geloof me, ik overdrijf niet) wordt ik accuut misselijk, ben 1 bonk zenuwen etc etc.

Waarom ik me er dan druk om maak dat ik dingen begin te vergeten? Ik denk dat het nog wel es nodig kan zijn om alles te vertellen wat er gebeurd is.

Ik denk niet dat het verhaal ooit zijn weg naar mijn log zal vinden, dat heeft niet zozeer te maken met dat ik het niet wil vertellen maar meer met angst.
Maar wie weet… kom ik ooit op het punt dat ik het wel kan.
Ik hoop het!

0 Thoughts on “Moeilijk, moeilijk, moeilijk

  1. Probeer het moeten eens om te zetten in willen. Als je iets moet, ook al moet je het van jezelf doe je het met tegenzin.

    Neem je tijd, dan komt het vanzelf.

    N

  2. Vergeten is niet goed, geloof me. Ik wil je niet de les gaan lezen. Wie ben ik om jou te vertellen wat je moet doen, maar ik kan je tips geven. Misschien kan je er iets mee, mnisschien niet.

    Ik doe de opleiding SPW4 (met mensen omgaan hoort daarbij). Vergeten is niet goed, omdat dat geen verwerken is. Wat het ook is. Je zal er overheen zijn als je het hele verhaal zonder al te veel emties kan vertellen, dus als je er misselijk van wordt heb je gelijk dat dat niet moet en dat je er dus over moet praten/schrijven.

    Praten is misschien qwel beter, omdat de persoon waarmee je praat je kan helpen met het zoeken naar je emoties. Wat voel je als je over die tijd praat, waarom voel je dat? Zij/hij kan de vragen stellen als je vastloopt.

    Een professioneel iemand lijkt mij daarbij beter, omdat die precies weet waar ze/hij naar moet zoeken en hoe hij/zij je kan helpen zonder dat hij./ij aankomt met eigen dingen, wat vrienden/vriendinnen wel zullen doen. Schrijven is niet slecht, maar praten beter…

    Laat je wel weten wat je gaat doen? en hoe het gaat, je hoeft niet alles te vertellen, logisch

    Succes meis!

  3. Soms lijkt het alsof je dingen vergeet, maar sommige dingen zijn te moeilijk om te herinneren. Dat wil niet altijd zeggen dat het weg is.
    Het liefste zou je die dingen zo snel mogelijk vergeten, maar in de praktijk werkt dat helaas niet zo.

    Neem je tijd ervoor.
    Als de tijd daar is, borrelt het er wel uit.

    Veel sterkte!

    Catootje

  4. Om aan te sluiten bij Nico, er bestaat zoiets als musterbation. De humanistische psycholoog Maslow heeft hier wel een interessante theorie over. Wat moet er nou eigenlijk? Als je daar een antwoord op hebt dan zie je wel verder.
    Groetjes,

Roept u maar!

Post Navigation