Moeder (5)

Wat was er nou allemaal aan de hand?!

Een jaar of 10 geleden ging mijn moeder naar de dokter. Niet omdat ze dat zelf nou zo perse nodig vond maar ze was al een tijdje "een beetje" moe en ze zou samen met Danny naar haar zus in Liverpool gaan. Omdat ze het zo rot voor Danny vond dat ze niet echt veel kon doen (wat ze dus aan ons -mijn pa en mij- allemaal nooit verteld had) ging ze toch maar ff langs de dokter. Even een pilletje halen en dan zou ze er wel weer tegenaan kunnen.

Het liep allemaal een ietsje anders. Nog dezelfde middag lag ze in het ziekenhuis, 2 dagen later zelfs op de IC. Haar hart(spier) bleek nog maar voor 30% te werken (hoe zou het toch komen dat ze zo moe was?!) en daarnaast had ze hartritmestoornissen. Die hartritmestoornissen konden ze verhelpen, moesten ze zelfs verhelpen. Nl iedere keer dat je hart die stoornissen heeft krijgt het een opdonder en met een slecht werkende hartspier kun je dat niet hebben. Aan de hartspier zelf was niets meer te doen.

Met een pace-maker en een tas vol aan medicijnen kwam ze een paar weken later weer thuis. Niet beter maar we wisten nu in ieder geval wat er aan de hand was. Sinds die tijd is rustig aan doen, geen stress en zo gezond mogelijk leven het devies. Beetje bij beetje gaat het steeds ietsje minder goed maar ook dat is iets waar wij en vooral zij mee moeten leren leven, genezen gaat nou eenmaal niet.

Zo goed mogelijk houden wel. Dus heeft ze een paar maanden geleden weer een nieuwe pacemaker gekregen en een paar weken geleden een kijkoperatie. De laatste tijd ging ze nl wel erg hard achteruit. (Om een idee te geven, als ze 10 minuten had gelopenwandeld dan was ze helemaal op). Uit de kijkoperatie bleek dat dat niet zo vreemd was. Er moest een hartklep vervangen worden, binnen niet al te lange tijd. Een behoorlijk zware operatie, je hele borstkas moet immers opengemaakt worden, je gaat aan de hart-longmachine en weet ik veel wat nog meer maar wanneer dit niet zou gebeuren zou ze het niet overleven.

Afgelopen woensdag was het dus eindelijk zo ver. Om 11.30u zou ze "naar boven gaan" en even voor 5 uur kregen we (zoals jullie hebben kunnen lezen) het verlossende telefoontje: Het werk van de chirurg zat erop. Er was niet alleen 1 hartklep vervangen door een kunstklep maar tevens was een andere klep gerepareerd. De operatie was prima verlopen en wij dachten dat de ergste tijd voor ons erop zat.

Kunstklep

Dat dit een kleine misrekening was werd al snel duidelijk. Hoor je normaal gesproken altijd dat mensen redelijk snel na een operatie weer bijkomen was dat bij mijn moeder niet het geval.

Donderdagmorgen was ze nog steeds niet bij, ‘s-middags niet, ‘s-avonds ook niet. De angst dat ze nooit meer bij zou komen begon me inmiddels aardig om het hart te slaan. Vrijdagmorgen vroeg was er ook nog steeds niets veranderd maar in de loop van de morgen kwam ze -godzijdank- eindelijk bij. Ging zelf weer ademen en, alhoewel ze nog steeds erg suf/vermoeid was, mocht van de IC af. Praten kon ze nog niet echt. Buiten het feit dat ze last van haar keel had door de slang die daar in had gezeten was dat te vermoeiend. Zaterdagavond heb ik haar heel even aan de telefoon gehad, ik kon haar haast niet verstaan en eigenlijk was ze te moe om te praten.

Doordat ik zelf ziek was was ik nog steeds niet bij haar geweest en alhoewel ik het vrijdagavond van plan was werd al gauw duidelijk dat dat er niet in zat. Met nog steeds een fikse verkoudheid en keelpijn was dat te gevaarlijk.

Uiteindelijk heb ik haar vanavond pas weer voor het eerst gezien. Ik zou bijna zeggen dat dat voor mij een geluk was, want als ik haar zo zie liggen ben ik haast blij dat ik haar niet eerder heb kunnen zien.

De wond loopt van net onder dat "gaatje" in je keel (hoe heet dat ding eigenlijk?!) tot aan haar navel. En zo’n beetje om de 5mm zit een hechting, verder is ze natuurlijk overal bont en blauw. Niet alleen haar borstkas maar natuurlijk ook haar armen daarnaast is ze (voor degenen die haar kennen waarschijnlijk onvoorstelbaar ze woog nl. al minder dan ik doe) volgens mij ook een behoorlijk aantal kilo’s afgevallen. Het lijkt dus maar een klein hoopje mens wat er in dat bed ligt.

Toch gaat het nu best goed met haar. Het gaat nog een hele lange tijd duren voor ze weer helemaal hersteld is maar het begin is er en dat is waar het uiteindelijk allemaal om ging.

Excusez: een erg lang en voor de meesten waarschijnlijk saai verhaal maar ik wilde het zelf gewoon ff kwijt.

5 Thoughts on “Moeder (5)

  1. Nog minder?!? En ze woog idd al niks!!

    (Maar ze leeft!!!! ;-)))

  2. zo te lezen heb jij een hele kranige moeder, die zich niet zomaar om zeep laat helpen, dus hier zal ze absoluut weer bovenop komen, beterschap voor haar.

  3. Absolúút geen saai verhaal en ik snap héél goed, dat je ‘t ff kwijt moest! Iedereen die dáárover gaat zeiken (dus over dat ‘t saai of lang zou zijn), vind ik behóórlijk onbeschoft en heeft hier dan ook nix te zoeken.

    Ik ben héél blij voor jou en je familie dat ‘t, naar omstandigheden, beter met haar gaat. Moest wel aan je dénken hoor, toen ik dat 1e berichtje van je las.

    Ik sluit me bij Mevrouw Mikmak aan en ik wens jullie héél veel sterkte en succes!!

    Big hug,
    Cat

  4. Ik wou eerder al roepen dat ze mensen vaak langer in slaap houden zodat het lichaam zich alleen maar op herstellen kan focussen, nu lees ik dat het helemaal niet de bedoeling was.
    Ben blij dat het weer de goede kant op gaat.

  5. Gelukkig gaat het nu weer beter met je moeder Madd! Veel beterschap voor/aan haar toegewenst!

Roept u maar!

Post Navigation