Misselijkmakend

Moet je je voorstellen, je vrouw die altijd vrolijk fris en fruitig is geweest is “niet lekker”. Eind mei.

En voor je het weet ligt ze in het ziekenhuis en op de IC, en een paar keer denk je dat ze de volgende dag geeneens gaat redden.

Dan ben je een jaar of 6 geleden ontslagen bij de baas waar je al 20 jaar werkte, maar je bent niet bij de pakken neer gaan zitten en je zoekt nieuw werk. Om het even wat. En dan ga je, op je 60e, containers lossen. Elke dag van 7.00 tot 16.00.

En die nieuwe werkgever komt dan, terwijl je vrouw tussen leven en dood op de IC ligt bij je thuis. “Das aardig” denk je dan.

Maar zo aardig blijkt het helemaal niet te zijn. Werkgever komt je melden dat je ontslagen bent. Half juni.

Dat je dan zelf ook in de ziektewet komt is niet zo vreemd. Dat je je bij de Arbo moet melden ook niet. Maar wanneer je dan bij de Arbo vraagt of de afspraak op een andere dag mag, omdat dat qua vervoer beter uitkomt dan zegt de Arbo dat de werkgever daar toestemming voor geven moet.

En de werkgever geeft geen toestemming. “Want het heeft allemaal al lang genoeg geduurd.”

Maar ze vinden zichzelf nog steeds menselijk.

Misselijkmakend en om je dood te schamen.

Roept u maar!

Post Navigation