Knus Bevallen

En nu es een lekker vrouwen-onderwerpje.Bevallingen (Iemand toevallig interesse in een foto van mijn placenta? ;-))

Ik heb altijd rare bevallingen… Altijd? Ja.. ik heb er drie gehad en bij allemaal was er wel wat bijzonders. Ik zal jullie niet vermoeien met alle3 de verhalen (wat een opluchting he?! ;-)) en ik zit eigenlijk ff te dubben welke ik es zal kiezen.Ik denk dat ik het maar bij die van Danny hou, dat was de meest hectische. Het wordt trouwens niet al te bloederig hoor… beetje vruchtwater hier en daar maar verder valt het wel mee ;-)).
Toen ik in verwachting was van Danny was ik 21 jaar… jong dus en dan ook nog es m’n eerste kind dus geen flauw id wat me te wachten stond. Achteraf kan ik zeggen dat de bevalling nog meeviel t.o.v alle andere dingen die er omheen gebeurden ;-)).Ik was uitgerekend op 5 mei en aangezien Danny in een stuit lag had men besloten dat als hij op 4 mei nog niet spontaan geboren zou zijn, hij op 5 mei gehaald zou worden.Koninginnedag viel dat jaar op een zondag, dus werd het gevierd op zaterdag de 29e en net in dat jaar zou Beatrix mijn woonplaats bezoeken. Gezien de omvang van mijn buik ben ik die dag maar niet naar het dorp gegaan. ‘s-Avonds nog wel ff maar ook toen waren er nog hele hordes mensen die dachten dat die bult onder mijn jas alleen van de lucht kwam en dus dachten dat ze wel door mijn buik heen konden lopen dus we hadden het al snel gezien, nog ff aan t Spui naar het vuurwerk gekeken en mijn bed ingedoken.De volgende morgen moest mijn man (jak… dat klinkt eng, dat woord heb ik al in geen jaaaaren meer gebruikt ;-)) werken dus ik lag lekker lui in mijn eentje in bed. Beetje last van mijn buik maar ach.. je verwacht ook niks anders als je op klappen staat.Uiteindelijk werd t toch wel een beetje vervelend dus ik ging mijn bed maar uit en PATS… blub. Ieks… ik loop leeg! dus Marc -mijn toenmalige echtgenoot- (die net op zijn werk zat) gebeld "Hoi met mij… je kan wel weer naar huis komen zo want volgens mij zijn mijn vliezen gebroken", ook even de verloskundige gebeld om melding te doen, die zou komen en verder maar een beetje rond blijven lopen. Ik had tenslotte uit de boekjes geleerd dat het best wel even kon duren bij zo’n eerste kind en dat je vliezen braken wilde nog niet zeggen dat je bevalling ook gelijk op gang zou komen.

FOUT!Dat deed het dus wel… Gelukkig hoorde ik een auto voor de deur stoppen, toch wel prettig om niet alleen te zijn. Helaas was het niet Marc maar mijn vader (en ik was nog zo van plan om mijn ouders niet te laten weten dat de bevalling begonnen was maar ze pas te bellen als het achter de rug was). Enfin, mijn vader wilde dus een blik verf hebben. Gelukkig zat ik net tussen twee weeën in en heb ik hem, zonder dat hij in de gaten had wat er aan de hand was, naar boven kunnen sturen. Eenmaal weer beneden vroeg hij weer iets aan me maar ik had net een wee dus antwoord geven wilde niet erg lukken. Ik murmelde wat, dus hij kijkt me aan.. "wat is er met jou?" Oh,  zeg ik,  niks. Hij ging weer verder met praten en daar was er weer 1. Natuurlijk weer diezelfde vraag "Wat doe je????" (Hij begon inmiddels figuurlijk nattigheid te voelen) puf puf… ik puf ga puf bevallen puf!!Nou is mijn vader een erg nuchter iemand maar hij alleen in een huis met zijn dochter die zegt dat ze gaat bevallen was iets teveel van het goede voor hem… "Gaat het wel, Heb je de VK gebeld? Waar is Marc dan? Zal ik je moeder even bellen??"Nee, nee, nee, nee, nee…. steunde ik doe nou maar niet want dan komt ze hierheen en dat wil ik niet (Nog steeds was ik vastbesloten om een relaxte bevalling te hebben… samen met Marc en verder niemand).Dus, pa weg.

Inmiddels was Marc gearriveerd en die liep ook een beetje nerveus te doen. Om een heel lang verhaal zo kort mogelijk te houden zal ik het in telegram-stijl proberen verder te vertellen.Marc vond onze auto te klein om mij naar het ziekenhuis te brengen, belde zijn ouders of we hun auto mochten lenen. Dat mocht. Hij zei ik kom hem wel even halen. Nee, zei zijn pa, ik breng hem wel even bij je, blijf jij maar bij An. Kut dacht ik nog… weer iemand over de vloer (want ook schoonvaders zijn met geen 10 paarden weg te krijgen als hun eerste kleinkind eraan komt) Maar goed, schoonvader kwam de auto brengen. In de tussentijd ik voor de zoveelste keer vruchtwater verloren en geen schone kleding meer over. "Geen probleem" zegt Marc, "Mijn pa komt toch hierheen dus ik vraag wel gelijk of ie een trainingsbroek of zo meeneemt". Tringgggg zei de deurbel, mijn moeder. "Je vader zegt dat je aan het bevallen bent" puf puf, ja ma, puf puf "Kan ik wat voor je doen? Wil je wat drinken? Heb je de verloskundige al gebeld? Waar is Marc? Zal ik even over je rug wrijven? Kun je niet beter op bed gaan liggen? Aaaaaaaaaaaaaargh… neeee, ik wil gewoon met rust gelaten worden en rond kunnen lopen. Toen Marc weer: "mijn vader was al weg en mijn moeder is ook met hem meegegaan dus nu komt mijn zus zo even een broek voor je brengen" puf, zucht, puf Ik begon het overzicht kwijt te raken. Enkele seconden later stonden mijn schoonvader en -moeder aan de deur. (Hoe meer zielen hoe meer vreugd….) Weer een hele riedel vagen en goedbedoelde adviezen. Trrrrrrring.. weer de deurbel. Mijn schoonzus, met de broek. Welja… gezellig dacht ik nog. Kom erbij, neem wat te drinken….. Inmiddels had ik een zenuwachtige man, een zenuwachtige vader en moeder, zenuwachtige schoonouders en een zenuwachtige schoonzus in mijn huiskamer rondlopen, en maar kwekken en kwekken en kwekken allemaal. Ik ben naar boven gevlucht in de hoop dat ik daar ff rustig kon rondlopen en doen waar IK zin in had. Toen ik net de badkamer ingevlucht was en over de wastafel hing te puffen hoorde ik iemand de trap opkomen Laat het asjeblieft Marc of de verloskundige zijn. Helaas was Onze Lieve Heer die dag in de stemming om een geintje met me uit te halen want het was de (ook zwangere) buurvrouw die even moest weten hoe het met me ging. De laatste keer dat ik de bel heb horen gaan was het inderdaad de verloskundige, die vol verbazing de huiskamer inkeek en daar 7 man zag zitten!! (Uiteindelijk zijn we -nadat er nog even een meningsverschil met mijn schoonmoeder, die vond dat Marc niet in staat was om te rijden en dat zij ons wel naar het ziekenhuis zou brengen, waarop ik gilde IK GA SAMEN MET MARC OF IK GA NIET!!! "uitgevochten" was toch nog samen naar het ziekenhuis vertrokken.Het laatste wat ik hoorde voor ik de auto instapte was mijn schoonmoeder die zei "En ik ga toch naar het ziekenhuis" waarop mijn moeder weer zei "dan ga ik ook":-S.

Danny is uiteindelijk met enig ruk- en trekwerk toch nog vlot geboren, Koninginnedag, 15.23u.

8 Thoughts on “Knus Bevallen

  1. Mmmmmm,een vrouwen onderwerp.Wil ik net gaan vertellen over hoe wij als mannen dat meemaken is het een vrouwen onderwerp!Zeg ik maar niets,mijn dochtertje heeft het er steeds over dat vrouwen kinderen krijgen als ze boven in de douche over een wasmachine hangen en rare geluiden maken,maar ach ja,ik ben een man,zeg niets.

  2. Sorry dan… misschien dat alleen in mijn omgeving de mannen niet zo dol op bevallingsverhalen zijn ;-)). Maa rschrijf het rustig op… ik vind het nl altijd leuk om te lezen hoe een man dat nou ervaart!

  3. dat je het uberhaupt hebt aangedurfd dit 2x over te doen…mocht ‘t bij mij ooit zover komen is het misschien maar goed dat ik een heel endje van mijn familie af woon…

  4. Madd, wil je dit NOOIT meer doen? Mij zomaar om 11.28 hr laten schrikken bij mijn 5e kop koffie…..

  5. Sorry Bananas… ik wist ff geen andere manier om je weer aan het praten te krijgen ;-))

  6. Tis je goed gelukt! Placenta, vliezen, puf puf, ex…..brrrr…..

    (Behalve dat web-log goed verziekt werd de afgelopen dagen, heb ik het een beetje heel erg druk. Ik log terwijl prioriteiten blijven liggen)

  7. Gos…

    Kan het niet laten hoor, reageren op een ouwe post…
    [i]”dat je het uberhaupt hebt aangedurfd dit 2x over te doen…mocht ‘t bij mij ooit zover komen is het misschien maar goed dat ik een heel endje van mijn familie af woon…”[/i]

    Geinig, nu zo’n 3,5 jaar verder hiero nummer 2 er bijna uit (op een bevallinkje na..)…Maar heb het verhaal inmiddels met een hele andere inslag gelezen, en begrijp nu pas wat je toen bedoelde..;-)

  8. En ben nog stééds niet zo goed in de html…

    In ieder geval van harte met je zoon!

Roept u maar!

Post Navigation