I Put My Blue Jeans On

De zomer van 1983. Een best wel memorabele. Alleen al omdat ik me het jaar nog weet te herinneren. De reden dat ik het jaar nog weet is een simpele: Mrs. Spongebob werd 16 en kreeg dus een Puch. Stinkend jaloers was ik… zij mocht al wel en ik moest nog 6 maanden wachten. Gelukkig had ik een vaste plek gereserveerd achterop (ik heb er nu nog een houten reet van! :-)).

Memorabel omdat het Mrs. Spongebobs eindexamenjaar was wat dus ook automatisch inhield dat zij een hele lange zomervakantie had en ik niet (weer een reden om jaloers te zijn), memorabel omdat ik die zomer voor het eerst (en laatst!) in mijn leven een dag (jaja… een hele dag) heb gespijbeld.
Na al weken te hebben moeten aanhoren hoe leuk zij het weer gehad had die dag in het zwembad van de Binnenmaas heb ik uiteindelijk de stoute schoenen aangetrokken.
Mrs. Spongebob’s broer (kun je het nog volgen?) belde school voor me en ik ging mee naar het zwembad (best linke soep als je weet dat Mrs. Spongebob en ik naast elkaar woonden…)

Memorabel omdat we dat jaar 2 keer op vakantie gingen: de eerste keer ging Mrs. Spongebob met ons mee naar Engeland en de tweede vakantie was ons fietskamp naar Terschelling (georganiseerd door de godsdienstleraar van de lagere school).
We waren al een paar jaar meegeweest naar Drempt (waar?? ) maar nu was het dan voor de “ouderen” speciaal verplaatst naar Terschelling (goed gekozen van ze trouwens).

De meest memorabele momenten hebben we meegemaakt tijdens die vakantie in Engeland, ik zal ze niet allemaal vertellen (te schunnig en daarnaast wordt de post te lang dan) maar eentje zal ik jullie niet onthouden. Dit verhaal heeft al menig verjaardag gehaald. Ik hoop dat het “zwart op wit” net zo goed uit de verf komt als dat het doet als je het vertelt. Zo niet dan heb ik mooi pech want dan heb ik straks een heel verhaal voor Jan met de korte achternaam zitten typen!

De vakantie in Engeland begon met een bezoekje aan de familie in Milton Keynes, van daaruit wat tochtjes gemaakt met natuurlijk als hoogtepunt Londen.
Een snikhete zomerdag, midden in die verschrikkelijk drukke stad, propvol met toeristen. We hadden geen voeten meer over, hadden het eigenlijk al wel een beetje gehad.
Terwijl we nog ergens door een winkelstraat liepen hoorde ik mijn pa nog net iets zeggen over “de wc”.

Nou moet je, om het verhaal te begrijpen, weten dat mijn vader lang geleden aan zijn maag is geopereerd sinds die tijd wel eens wat euuhhmmm “probleempjes” heeft.
Inmiddels weet iedereen dat en is het dus op zich geen probleem. Maar midden in het centrum van Londen kan het wel es niet gelegen komen.
(Dit gaat echt een lang verhaal worden geloof ik… wel uitlezen jullie! Ik doe al die moeite niet voor niks)

Anyway.. midden in Londen, Pa weg. Die was ergens een toilet ingedoken, ondergronds. Het zal waarschijnlijk wel bij een subway geweest zijn.
En het was heet…. en we waren moe…. en we hadden een dorst!!! En maar wachten en wachten en wachten. “Zeker druk bij die wc’s”.
Na een hele tijd wachten (gevoelsmatig wel een uur maar zo erg zal het wel niet geweest zijn) hoorden we iemand roepen.
Daar stond mijn vader. Met zijn rug tegen de muur van de trap die naar de wc’s ging. “Wat staat ie nou te doen daar???” “Waarom komt ie nou niet hierheen???”

Wij dus maar naar mijn vader toe.

Pa: Ga es een broek kopen
Wij: Broek kopen??????
Pa (enigszins geirriteerd): JA… een broek kopen
Wij: Waarom een broek kopen dan???
Pa: WAT DENK JE?! #@$%
Wij: Ohw………………… (op dat moment durfden we nog niet te lachen)

Dus wij op weg, een broek kopen. Helaas zaten er daar alleen maar allerlei op toeristen gerichte winkeltjes, ditjes en datjes genoeg. T-shirts met “I Love London” in overvloed… maar broeken voor een 45-jarige man??? Neuh… niet echt.
Uiteindelijk hadden we dan toch iets gevonden. En daar stonden we dan. Twee meiden van 16, die op dat moment niet echt meer uit hun woorden konden komen en maar lachen…
Wij: “We want a pair of jeans for our dad”
De Verkoper: “A pair of jeans??? Wouldn’t it be nicer to buy him a nice t-shirt?!”
Wij: “Euhm… yes, no euhm… we just want a pair of jeans!!!”
De Verkoper: “Ok. Whatever you ladies want. What size?”

Tsja… goeie vraag. Geen van 2-en hadden we ook maar enig idee welke maat spijkerbroek mijn pa zou dragen. We wisten zelfs geeneens dat spijkerbroeken maten afweken van gewone maten. Dus maar zo’n beetje aangegeven hoe groot mijn pa was.
De verkoper wilde nog weten welke kleur we wilden en wat voor model etc etc. Het enige wat we daarop te zeggen hadden was dat het ons niet uitmaakte, als we maar een broek kregen. En snel!
Ik denk dat we (in ieder geval die dag) de meest vreemde klanten waren die hij gehad heeft.

Nadat de broek afgerekend was (nee hoeft niet in een zakje, we nemen hem zo wel mee) als de sodemieter terug naar mijn pa die nog steeds met zijn rug tegen de muur -in de brandende zon- stond te wachten op zijn broek.
Met zijn rug tegen de muur is hij ook die trap weer afgedaald. Geen gezicht. Maar dat was nog niks in vergelijking met hoe hij die trap weer opkwam.

Buiten het feit dat de spijkerbroeken in die tijd nogal strak zaten (in ieder geval wel de trendy broeken waar wij voor gingen…) was hij ook een maatje of 2 te klein.
Pa kon zijn knieën amper knikken in die broek. Al strompelend kwam hij de trap weer op. “Had je %##@$ geen kleinere maat kunnen nemen?!” brulde hij ons met een rood hoofd van hitte, inspanning en ergernis toe.

Needless 2 say dat het dagje Londen er wel opzat. Wij zijn een paar meter achter mijn pa en ma blijven lopen. Zo hoorden ze ons niet steeds lachen en daarnaast hielden we zo het formidabele zicht op mijn pa’s billen (die hij niet heeft) in een -enigszins te- strakke spijkerbroek :-).

18 Thoughts on “I Put My Blue Jeans On

  1. Ik heb ‘m uitgelzen en lag dubbel

  2. Dan is al het typewerk nu al de moeite waard geweest

  3. Wat een geweldig verhaal! Als 16 jarige is bijna alles om te lachen, kan mij voorstellen dat jullie toen als giechelende pubers het bijna zelf in jullie broekjes deden van het lachen

  4. Ik geloof dat ik dit verhaal wel eens eerder heb gehoord
    De enige vraag die ik altijd al heb willen stellen is : Heeft je pa nog steeds die jeans en zo ja past’ie hem nog ?
    Tijd om weer eens naar Loden te gaan ! Don’t you think so ?

  5. Lol………..

    (ja, uitgelezen dus)

  6. “Mind The Gap”

    De broek is volgens mij gelijk bij aankomst in het huis van oom & tante in de vuinisbak verdwenen… ik heb hem in ieder geval na die ene dag nooit meer gezien

  7. LONDEN that is !
    .
    .
    .
    .
    great city

  8. Binnenkort maar es een vluchtje easy-jet boeken met het hele zwikkie dan

  9. Hahahaa…. arme man.

    Ik vraag me af of ik in die situatie (16 jaar en wel een regelmatig spijbelende puber) iets had gekocht dat waanzinnig zou vloeken bij de rest van zijn kleding.

    Is het ook al eens op een zoveel jarig huwelijksfeest tegen ‘m gebruikt???


  10. Lekker om te lezen!

  11. Net als Hepie kan ik het mij helemaal voorstellen. Twee van die pubertjes die helemaal in deuk liggen. Leuk verhaal!

    p.s. Tipje: als je je twee vingertjes een tijdje in het vriesvak stopt, dan trekt de pijn vanzelf wel weg

  12. @Whot: Rondje Madd-log helemaal gehad nu?

    Tnx voor de tip trouwens… die kan ook op andere momenten nog wel es van pas komen

  13. Trouwens. Aan je weblog te zien krijg ik eigenlijk meer de indruk dat je nu je blauwe jeans helemaal hebt verbannen. Maar het staat je goed

  14. @Madd
    Volgens mij ben ik weer helemaal bij. Of je moet nog aanvullingen hebben…

  15. Neuh… ik laat het hier ff bij voor vandaag. Morgen weer verder

  16. Ik geloof dat ze er een speciale ‘Blue Plack’ voor hebben gemaakt hier in London, speciaal voor je Pa

    En nu ik toch je vernieuwde lijstje zie, 14 januari is nog vrij zie ik …

  17. Dat waardeer ik zo aan vrouwen … stille hints worden meteen begrepen

    Wellicht ga ik die ‘art’ ooit ook nog eens begrijpen

  18. Wellicht… maar aangezien je net dat ene gen mist zou ik niet al teveel hoop hebben ;-))

Roept u maar!

Post Navigation