I need a man*

Ik hou niet van insecten. Nooit gedaan en ik zal het wel nooit gaan doen ook. Ik ben er zo één die zodra ze denkt iets te zien, iets weg ziet schieten of (nog veel erger) op zich voelt, begint te gillen. Ongeacht wat ik in mijn handen heb, mijn armen verliezen alle controle en vliegen de lucht in. Menig glas met inhoud is zo al over me heen gevlogen.
Ex-man en jongens konden zich niets leukers bedenken dan net te doen alsof ze de spin die ze voor me moesten vangen naar me toegooiden. Op die momenten rende ik eerst de 100 meter in wereldrecordtijd en daarna hadden ze me woest.

Tegenwoordig heb ik het redelijk onder controle, niet dat ik ze nu zelf beet durf te pakken maar ik vlieg niet gelijk bij de eerste de beste aanblik het huis uit. Zijn ze niet al te groot dan werk ik er omheen en mogen ze blijven zitten.
Toch heeft die controle zijn grenzen en woon ik helaas in een huis waar in ieder geval 1 en meestal 2 x per jaar een mammoetspin zijn intrede meent te moeten doen. En wanneer ik zeg mammoetspin dan bedoel ik ook echt mammoetspin. (Wil je ze vangen dan heb je daarvoor een Hoegaarden glas nodig en geloof me: die zijn groot). Dus wanneer ik weer in mijn ooghoeken iets op meters afstand zie bewegen weet ik al hoe laat het is.

De pest met die krengen is dat ze a) altijd zo verdomde snel kunnen rennen en b) altijd langskomen wanneer ik alleen thuis ben. Zie ik zo’n kreng dan sta ik op en dan ben ik verstijfd. Ik durf niet meer te bewegen, uit angst dat ie hard naar mij toe komt gerend (jajaja… onzin, weet ik ook wel) of, en dat is een nog veel engere gedachte, dat ie verdwijnt en ik weet niet waarnaartoe.

Wanneer de spin en ik elkaar een eeuwigheid aan hebben staan te kijken, dat beest omdat ie verder niets beters te doen heeft en ik omdat ik moed moet verzamelen en een plan de campagne aan het bedenken ben, komt er heel langzaam beweging in me. Meestal kijk ik de spin nog 1 keer aan, zodat ik niet kan vergeten waar ie zat en dan ren ik naar de overkant.

Tot nu toe heeft de “Buurman” me altijd van de spin weten te verlossen. Nou ja: bijna altijd. De laatste keer dat ik er 1 had was net na mijn vakantie in Turkije. De avond dat Buurman & Buurvrouw thuis zouden komen (die vlogen nl pas een paar dagen later terug). Ik hoopte zo dat ze al thuis waren maar nee… toen ik hem aan de lijn kreeg en vroeg waar ie was kreeg ik als antwoord “we rijden net bij Schiphol weg”. Ik heb hem overigens niet de werkelijke reden van mijn telefoontje verteld maar net gedaan alsof ik zomaar belde (sorry Ro, maar nu weet je het toch  ;-)).

Enfin: daar zat ik, met megaspin in mijn slaapkamer :-(. Laten zitten was geen optie, ik zag mezelf al helemaal ‘s-nachts wakker worden met die spin op mijn hoofd. Ik krijg nu nog kippenvel alleen bij de gedachte.
Met gevaar voor eigen leven heb ik hem een knal met mijn slipper verkocht. En,  terwijl ik sloeg, van angst de halve buurt wakker gegild want ja: een spin op je gordijn meppen is nog een hele klus en die klotespin vloog langs het gordijn zo mijn bed in! Ik heb hem vanaf een meter of twee een minuut of 10 staan te bekijken en toen ik mezelf ervan overtuigd had dat ie echt dood was heb ik met de slipper het gordijn over hem heen gegooid.

Mijn heldin Demi heeft hem de volgende dag met de stofzuiger weggezogen voor me ;-). Ik heb het heus eerst zelf geprobeerd maar een spin uit een gordijn zuigen is een heel gedoe. Dus toen ik de stofzuiger erop zette vloog natuurlijk het halve gordijn de stofzuiger in waardoor het gordijn ging bewegen en die spin automatisch ook. Ik weer gillen natuurlijk, stofzuiger losgelaten en de overloop opgerend. Demi vond het allemaal wel grappig en vroeg of zij het even moest doen voor me en dus heeft zij uiteindelijk de spin weggezogen.

Maar goed: waarom nu ineens dit verhaal? Nee, ik heb geen spin nu. Wel wat anders. Ik was vanavond bezig de zolder op te ruimen. Op de zolder zitten van die schuine kanten waar schotten tegenaan staan en daarachter staat zooi van 20 jaar. Ik had de schotten opzijgeschoven en was vast van plan er helemaal achter te kruipen, alles eruit te halen en uit te zoeken en veel weg te gooien. Ik ben een heel end gekomen, een hele boel zooi achter de schotten vandaan, uitgezocht en weggegooid. Wat bewaard moest blijven “even” op de zolder gezet tot ik alles weer netjes achter de schotten wegruimen kon.
Tot Demi zei “Kijk mam, een beest”. En daar zat ie: een vlinder maar dan lelijker, dikker ook vooral. Een mot maar dan groter, griezeliger vooral. Met witte poten, hele dikke en een eng hoofd, blergh! (nee, ik durf er geen foto van te maken, dan moet ik veel te dichtbij komen)

Dus nu is de zolder een puinhoop en ik vrees dat ie dat nog wel even zal blijven ook

* Of een vrouw met meer ballen dan ik… dat mag ook.

6 Thoughts on “I need a man*

  1. hahaha, leuk geschreven en zo herkenbaar! Spinnen ben ik nog niet eens zo bang voor, maar voor vlinders en dan vooral van die zoals je hem net omschreven hebt… brrrrrrr
    en wat ook heel eng is…. vleermuizen, geen insect maar wel eng

  2. Een SPIN??! Buwaahahahha!

    WATJE!

  3. Ik zou het zolder projekt even uitstellen en mijn vader bellen.

  4. Voor vliegende insecten “gewoon” insectenspray halen. Flink spuiten en dood zijn ze. Succes.

    ps. Een voorbeeld aan je dochter nemen is ook een optie. Wat een kanjer!

  5. @Marielle: gelukkig vind je niet zo snel vleermuizen in huis (hoop ik voor je ;-))

    @Carmen: met jou praat ik niet meer

    @MMM: En dat heb ik dus ook gedaan. Paps vond me een aansteller maar hij heeft ‘m wel weggehaald voor me.

    @Phoenix: Zie boven, tis opgelost en diervriendelijker dan jouw manier! (Daarbuiten vind ik zoals je hebt kunnen lezen dooie beesten net zo eng dus was ik met de spray alleen nog niet veel opgeschoten. Ja, ik weet het, ik ben een watje, dat zei Carmen al)

  6. Wat zal het dan heeeerlijk rustig worden, volgend jaar mei

Roept u maar!

Post Navigation