Hoort het bij het Puberen?

Alles met Demi gaat me goed af.. daar heb ik ervaring mee. Toch, als ik mijn oudste zo zie vraag ik me regelmatig af waar ik de fout ben ingegaan… wat heb ik verkeerd gedaan?!

Hij gaat dwars tegen alles in, besodemietert iedereen en dan met name de mensen die het meest van hem houden. Buiten het feit dat ik er pislink om wordt maakt het me ontzettend verdrietig.

Waarom doet hij dat toch?!

Ze zeggen: “hij pubert.. het gaat wel weer over”, ik zou dat geloven als het bleef bij dwars zijn, grote mond hebben, de “verkeerde” kleding dragen, naar de “verkeerde” muziek luisteren etc. Hij doet echter andere dingen waarvan ik me afvraag of het niet een (ontzettend slechte) karaktertrek is… En ik vraag me af of dat ooit wel over gaan zal.

Ik geloof niet dat er “hier” iemand is die me advies kan geven, voor zover ik het kan inschatten hebben de meesten nog geen kids van een jaar of 14, toch ga ik het vragen:

Wat moet ik in godsnaam doen?????

11 Thoughts on “Hoort het bij het Puberen?

  1. Ik kan je één goede tip geven….praten! Zorg ervoor dat je op de hoogte bent van zijn manier van leven. Van zijn muziek, zijn kleding stijl, zijn vrienden, zijn lichamelijk of sexuele veranderingen en zelfs van drank en drugs. Blijf geïnteresseerd in hem en geef niet meteen een negatieve mening. Praten is dé manier om met een puber om te gaan, want juist een puber heeft een hoop vragen waar hij/zij zelf geen antwoord op heeft.
    xx

  2. Marieke: je wil niet weten hoeveel uren er al gepraat is, door mij en andere mensen (familie, vrienden, maatschappelijk werkers tot aan jeugdpsychiaters).

    Al die dingen die je zegt ben ik met je eens, en hoe moeilijk ik sommige dingen ook vind (bijvoorbeeld het feit dat hij blowt) ik probeer het gesprek open te houden.

  3. Ja pubers zijn over het algemeen erg lastig, maar heb geduld ook aan die tijd komt een eind. Blijf van hem houden en probeer zijn levensfase te accepteren!!
    xx

  4. Ja pubers zijn over het algemeen erg lastig, maar heb geduld ook aan die tijd komt een eind. Blijf van hem houden en probeer zijn levensfase te accepteren!!
    xx

  5. Ja pubers zijn over het algemeen erg lastig, maar heb geduld ook aan die tijd komt een eind. Blijf van hem houden en probeer zijn levensfase te accepteren!!
    xx

  6. Ik was al verbaasd ineens zoveel reacties te zien ;-P

  7. Ik weet het ook gewoon niet.
    Maar als je er achter bent laat het mij dan ook vast weten. Lijkt mij erg handig In ieder geval suc6 and always look on the bright side of life

  8. Lieve Madd, ik heb 3 kinderen, een dochter van 31, een zoon van 29 en nog een dochter van 25. Die hebben alle 3 gepuberd. And what can I say?
    * Als jij je schuldig blijft voelen (en waarom? Je hebt toch ALLES geprobeerd?), blijft het kromme beeld bestaan dat het allemaal aan jou ligt. Niet doen. Hij heeft zijn “eigen proces”.
    * Praten heeft niet geholpen. Dat kan ook niet omdat hij bezig is zijn eigen identiteit te vinden. Dat gaak vaak gepaard tegen het zich afzetten. Vooral tegen de mensen die van hem houden, en waar hij, believe me, omgekeerd ook van houdt. Maar het zijn juist DIE mensen, die hem het meest gevangen houden in een beeld. Van hoe hij “zou moeten zijn”. Hij weigert daar aan te voldoen. Het wordt nog moeilijker voor hem als hij daar niet alleen niet meer aan kan/wil voldoen, mogelijk ontdekt hij ook nog kanten aan zichzelf die buiten de “familie-traditie” vallen. Zo een kind was ik zelf. Door niets en niemand begrepen. Op mijn 14e liep ik voor de eerste keer van huis weg, heb in tehuizen gezeten, ben gearresteerd. Mijn ouders hebben slapeloze nachten gehad…
    Toch heeft dit er bijgehoord. Het was een deel van mijn zoektocht.
    Ik heb als moeder ALLE ideen op moeten geven, waarvan ik dacht dat het mijn kinderen gelukkig zou maken. Mijn zoon kon geweldig studeren, maar die zei: “Wat ik wil leren, onderwijzen ze niet op school.” Het is een lange, pijnlijke weg geweest, en vooral leerzaam voor MIJ. Het loslaten van je kind, begint al bij de geboorte.
    Probeer een manier te vinden waarop je allereerst jezelf kunt ont-spannen. Spanningen blokkeren helder denken. Je kunt dan beter “zien”. Praten zal niet veel helpen. Ontspannen en luisteren misschien wel. En accepteren dat er misschien dingen in hem zijn die je als moeder niet begrijpt.

  9. Tegen de tijd dat ik doorhad hoe het “had ge-kund (ik hou niet van ge-moeten), waren mijn kinderen al lang de deur uit. That’s life.
    Als ik nog iets voor je kan betekenen: let me know.
    Want het is niet gemakkelijk. I know.
    En blijf ook een beetje van jezelf houden: je houdt van je kind en je hebt je best gedaan. Zelfs een moeder is maar een mens!

  10. Ik heb twee puberdochters en heb weinig goede tips voor je. Ik probeer op de hoogte te blijven waar ze mee bezig zijn, probeer belangstelling te tonen maar praten met een puber is een bijna onmogelijke opgave… Zodra ze maar een gaatje geven, haak ik er op in maar het is balanceren met woorden en als het even mis gaat krijg je alleen nog eenlettergrepige woorden uit hun strot getrokken.
    Ik heb soms ook de angst dat het geen puberale trekjes zijn maar karakter wat er op zo’n manier uit komt. Ik hou mij maar vast aan wat ik er de eerste jaren van hun opvoeding in heb gestopt en hoop dat het er eens uit zal komen. Veel sterkte!

Roept u maar!

Post Navigation