Gisteren

Liep niet helemaal zoals gepland. Danny had besloten zijn kont in de kribben te gooien dus de ochtend werd 1 groot drama. Aan het eind van het liedje is hij met zijn vader meegegaan (hij zou dit jaar op zijn verjaardag daar zijn) en bleef ik met een klote gevoel achter (wat ik de hele dag niet meer kwijtgeraakt ben.)

Zoals inmiddels wel bekend is geloof ik vind ik verjaardagen leuke dagen, die van mezelf, mijn ouders en mijn vrienden maar die van mijn kinderen helemaal.
Die van Danny blijft een hele bijzondere, hij blijft mijn eerste en altijd moet ik weer denken aan die toch best bijzondere dag waarop hij geboren is.Het viel dus behoorlijk tegen dat hij zijn 15e verjaardag zo om zeep wist te helpen.

Ik weet ook wel dat hij het niet doet om mij te zieken… het loopt dan niet helemaal zoals hij wil, of er is iets wat hem tegenvalt (in dit geval had hij pas later op de dag naar zijn vader gewild) en dan is er gewoon geen houden meer aan bij hem. Alles is k*t, tegen niemand kan hij nog normaal doen, zelfs niet tegen zijn opa en oma. Hij weet die knop dan niet meer om te draaien en er toch nog iets leuks van te maken.Zo eindigden we dus met opa en oma, Dylan en Demi en Marc en ik aan de koffie met gebak en Danny die kwaad buiten bleef staan en weigerde er gezellig bij te komen zitten…. ik in tranen om het feit dat het maar niet "normaal" schijnt te willen gaan met hem.

Nou ja… hij is dus uiteindelijk met Marc meegegaan. Wij zijn later op de dag nog ff over het dorp geweest. Gezellig, dat wel maar met dat rotgevoel in je lijf en een barstende koppijn werd het toch niet helemaal de verjaardag en koninginnedag waar ik op gehoopt had.
‘s-Avonds heb ik Marc gebeld om te vragen of ie inmiddels al bijgedraaid was en gelukkig was dat zo.

Tien minuten geleden belde hij: "Hee mam… ik belde even over gisteren…. Sorry."

Ik voel me weer een stuk beter. Niet om die "sorry" wel om het feit dat ik weer gewoon mijn eigen lekkere jong aan de telefoon had, met die vrolijkheid in zijn stem die ik zo graag hoor en met het humeur waarin ik hem zo graag zie.

8 Thoughts on “Gisteren

  1. pubers… Goed dat ie je nog gebeld heeft.

  2. Valt niet mee allemaal, groter worden.
    Maar dat ie belt en jouw gevoelens herkent is een groot kado en beter inderdaad dan het sorry zeggen…

  3. Pcies! En ook al hebben ze (nog) géén sorry gezegd, vergeven doen we het ze toch al!

  4. Jammer dat het niet helemaal liep als gedacht. Pubers zijn en blijven vaak lastig. Maar ik kan mij echter ook niet aan de indruk ontrekken, dat jijzelf er misschien iets te hoge verwachtingen van hebt? Ik kan het mis hebben, maar zo voel ik het uit jouw verhaaltjes een beetje. Kindertjes voelen dat doorgaans haarfijn aan.

  5. Ik ken Danny een beetje en weet uit ervaring dat er onder die recalcitrantie een lieve jongen schuilgaat…

    Het valt ook niet mee je te uiten als puberende gozert. Vooral niet tegen je moeder…

    Zegt men niet Was sich liebt, neckt sich?

  6. @Whot: ik kan me voorstellen dat t misschien zo overkomt maar daar had t niks mee te maken.

    Hij was gewoon zo dwars als een deurmat in allerlei opzichten (teveel om allemaal f te vermelden). Dat het precies op zijn verjaardag moest gebeuren maakte alleen dat ik t nog net iets rotter vond dan dat ik t normaal gesproken zou vinden

  7. Een klein beetje eind goed al goed…. (heeeeeeel klein beetje dan;-))

    En Madd, eind goed al goed wordt het ook in de toekomst, maar dan volledig!

  8. Dat he je goed gezegd sis ! Het komt volledig goed…
    Ik spreek een beetje uit ervaring met mijn ondertussen al 22 jarige zoon. Zat lang te wachten op een beetje waardering. (bedoel….bevallen van een bijna 8 ponder is nie niks ! )
    Maar goed, geduld is beloond en wel op het moment dat hij mij een jaar of 6 terug opbelde op nieuwjaarsnacht bij zijn vader vandaan (met de hele ex-schoonfamilie in de kamer) en tegen me zei: “Ik hou van je Mam, maar dat weet je wel hé?”

    Dus een beetje geduld en ‘t komt allemaal goed..

Roept u maar!

Post Navigation