………..

Als ik nu alles opschrijf wat er in mijn hoofd zit wordt het een lang verhaal, en warrig en boos, verdrietig en dan komen er weer tranen.

Dan gaat het over een discussie die ik (toevallig) vrijdagavond had, dat ik er nooit overheen zou komen wanneer er iets met één van mijn kinderen zou gebeuren en iemand anders die dat maar belachelijk vond. Over chips en stokbrood en kaas wat ik  gehaald had voor zaterdagavond… gezellig. Over boosheid over een scooter die nooit gekocht had moeten worden omdat het een kl*te ding was is, over dat het kind de scooter wilde verkopen maar dit niet mocht (want er moest een punt gemaakt worden),  over denken "waar zit dat jong nou toch weer?", over per sms horen dat mijn kind een ongeluk had gehad, over de schrik toen ik de zwaailichten zag en de tijd die ik ervoor nodig had om bij hem te komen, de paniek toen ik overal stukken van zijn scooter zag liggen maar hem niet zag, over het niet naar de huisartsenpost willen gaan. De eikel van de politie. De blijdschap toen ik zag dat het – in ieder geval lichamelijk- goed ging met hem (alleen last van zijn enkel), zijn verdriet, zijn schrik, zijn angst. Z’n vervoermiddel wat hem de vrijheid gaf tussen zijn vader en mij heen en weer te pendelen. Mijn kind in tranen. De ellende die dit allemaal weer geeft. Verdriet omdat een kind van 16 dit helemaal niet mee zou moeten maken.

Maar ik zei al: t wordt lang, warrig, boos en misschien ook wel niet eens helemaal fair meer.

Dus ik hou het kort. Dylan heeft een ongeluk gehad… maar het gaat wel goed met hem (nu ik nog).

crash

6 Thoughts on “………..

  1. Oeps…sterkte met de wanhoop in je hoofd.
    Dat ene zinnetje: “over denken “waar zit dat jong nou toch weer?”” is iets waar ik nu langzaam aan tegenaan begin te lopen. En het bevalt me niks (vervang dat jong door die griet)

  2. Ik schrik ervan!!!
    Gelukkig dat het met hem goed afgelopen is maar ik kan me voorstellen dat je hart stil staat. Sterkte met bijkomen van de schrik!

  3. Jezus. Schrik me rot. Goed om te lezen dat ‘t (enigszins) meevalt…

    (Had ff gebeld; zo dichtbij!)

  4. Jeemig joh! Kan me best wel iets voorstellen bij de paniek die je gevoeld hebt. Sterkte!

  5. Hoe is het nou, met jou en met Dylan? Weer een beetje van de schrik bekomen?

  6. Dat was ik

Roept u maar!

Post Navigation