Emoties

Van de week zag ik op tv een voorstukje van “Pay it Forward” (ik moest t even opzoeken maar hij wordt dus donderdagavond uitgezonden op Net5 / 20.30u).

De film is alweer een paar jaar oud (2000) maar ik heb m nog niet zo lang geleden voor het 1st gezien.
Het is zo’n film waar ik niet voor zou gaan zitten als ik van te voren had gelezen waar hij over gaat: Een leraar geeft zijn klas de opdracht de wereld te verbeteren, één jongetje uit de klas heeft hier op een hele aparte manier vorm aan gegeven.
Verder zal ik voor degenen die ‘m nog niet gezien hebben en willen gaan kijken niets zeggen…
In ieder geval: ik zou er dus niet naar gekeken hebben.

Als klein kind (ik denk dat ik een jaar of 4 was) ben ik ooit eens met mijn oom naar een (teken)film geweest (geen id meer wat de titel was) over een boerderij, een varken wat biggetjes kreeg en meer biggetjes had dan zij kon voeden. Er was dus 1 zielig klein varkentje wat geen eten had. Vraag me niet hoe de film afgelopen is… ik heb hem nooit afgezien want ik zat zo hard te huilen dat mijn oom het niet meer aan kon horen en we dus lang voor het einde vertrokken zijn…
Sinds die tijd kan ik dat soort films niet meer zien. Bambi? Niet gezien. Titanic? Niet gezien. En zo zijn er nog legio films die ik gewoon weiger te zien, al vind de hele wereld ze geweldig, al hebben ze 33 Oscars. Ik doe het niet!

Ik zeg niet dat het allemaal door de film met de biggetjes en de oom die zich voor me schaamde gekomen is (dat was gewoon een herinnering die me te binnen schoot en het was wel grappig om even te vertellen) maar nu als “volwassene” ben ik niet altijd een ster in het laten zien en bespreken van mijn gevoelens.
Dat wil echter niet zeggen dat ik ze niet heb. In tegendeel, je wil niet wat er allemaal door mijn lichaam raast. Alleen voor mensen dat geloven schijnen ze het eerst zelf te moeten zien. Zolang je maar aan iedereen vertelt wat je dwars zit, te pas en te onpas in tranen uitbarst en woedeaanvallen hebt geloven ze je. Doe je dat niet dan ben je “een kouwe” en maak je je nergens druk om.
Is er niemand die begrijpt dat het een vorm van zelfbescherming is?!

Binnen een relatie levert dit natuurlijk de nodige problemen op. Ik wil (ik wil het trouwens eigenlijk helemaal niet, ik kan alleen niet anders) mijn problemen zelf oplossen. Gedeeltelijk omdat ik 1 van die mensen ben die gelooft in “alles wat je overkomt ben je zelf bij en kun je dus ook veranderen” (alhoewel ik ook weet, zeker door ervaringen in het afgelopen jaar, dat die vlieger niet altijd opgaat), gedeeltelijk omdat ik geen medelijden wil, en voor een groot deel omdat ik er te vaak mee op mijn bek gegaan ben.
Inmiddels heb ik binnen relaties (helaas) geleerd dat als je je gevoel niet deelt het ook niet tegen je gebruikt kan worden.

Damn, wat een moeilijk onderwerp… ik dacht er even een stukje over te kunnen schrijven maar dat valt om de donder niet mee. Het is een hoofdonderwerp met teveel “zijweggetjes” om er een logisch leesbaar iets over te schrijven.
Ik geloof dat ik het hier maar even bij laat.. misschien dat het me een andere keer beter lukt er een goed stuk over te schrijven.

In ieder geval, het heeft eigenlijk niets meer met het onderwerp te maken maar
Donderdagavond -> Pay it Forward -> Zien!!

(Zelfs als je denkt zoals ik… )

7 Thoughts on “Emoties

  1. Het eerste deel van je verhaal kan ik mij heel goed indenken. Vroeger als ik naar het kleine huis of the prairie keek had ik het ook altijd. En ik vergeet zeker niet meer dat een half uur na het kijken van de Champ dat ik nog zat na te snikken! Tot verbazing van mijn ouders en zussen, zij moesten heel erg om mij lachen.
    En ik, ik was nog in- en in verdietig…..en zat nog helemaal in het verhaal.

    Met betrekking tot relaties heb ik niet veel moeite om mijn gevoelens te uiten maar bij vrienden en ook familie kan ik wel een hoop kwijt, maar het ergste verdriet/meeste gevoelens kan ik ook niet delen. Dat hou ik liever voor mijzelf.

    Veel succes in je strijd met je gevoelens!

  2. Het is zo herkenbaar, niet alleen bij mezelf maar bij veel van mijn leeftijdsgenoten (30) om mij heen. Ik durf de films wel te zien… met de deur op slot en de gordijnen dicht En hoewel ik beter weet is het echt moeilijk te accepteren dat op je bek gaan een leerproces is. Dat je eerst 10.000 keer op je bek moet gaan voor je vindt wat je zoekt (relatie/vriendschap) Maar ik schat mezelf te laag in en denk dat ik elke keer als iemand mijn hart breekt ik aan het eind geen hart meer over heb… Ik ben nog aan het leren…

  3. Zullen we maar een clubje beginnen dan??

  4. Strak plan; dat clubje.. Noem ‘t dan iets in de trant van http://eamel.web-log.nl/index.log?ID=19418%5Ddit

    Waar kan ik me inschrijven?

  5. Fuk. DIe ging nie goe.. Maar deze wel?

  6. Jij en ik in 1 clubje???

    Volgens mij heb jij een heel ander beeld over dolende 30-ers dan ik ;-P

  7. Ik geef toe dat ‘t Macrame- annex punnikclubje geen succes was.. maar we kunnen ‘t toch weer ‘ns proberen?

    ;p

Roept u maar!

Post Navigation