Deprimerend 70

Dat ik hem deprimerend vind betekent eigenlijk niks meer dan dat ik een ouwe doos aan het worden ben. Immers: zie je die tekst ergens hangen op je 15e dan zijn die "pakweg laatste 30 jaar van je leven" nog vele avondjes uit, nachten doorhalen, verliefdheden, vriendjes, giechelbuien, liefdes-verdrietjes, schooldagen, vakantie’s, examenfeesten, bruiloften, kinderen, echtscheidingen en begrafenissen ver weg.
Ben je zoals ik (nog net ;-)) 40 dan begin je al aardig tegen die laatste 30 jaar aan te hikken. Een raar idee wanneer ik erover nadenk. Mijn beste vriendin ken ik al inmiddels 33 jaar, 23 jaar geleden deed ik eindexamen, mijn oudste kind is alweer bijna 20 en 10 jaar geleden ben ik gescheiden. Het lijkt allemaal alsof het gisteren was en toch is het alweer een mensenleven geleden. Vandaar: deprimerend, omdat die laatste 30 jaar van mijn leven simpelweg te dichtbij zijn.

En 70? Prachtige leeftijd natuurlijk, van een prachtige man. Ik vertelde al dat je hem die 70 niet geven zou maar met name in mijn hoofd is ie dat nog lang niet, 55 is ie. Max! En hij blijft nog minimaal 30 jaar mijn vader! Ik ben tenslotte nog lang niet "groot" genoeg om het zonder hem te doen.
Toen ik me op zijn verjaardag realiseerde dat hij écht al 70 is geworden drong het tot me door dat dat al best op leeftijd is. Mensen genoeg die die 70 al niet eens halen. Zijn eigen vader is maar 74 geworden, zijn broer maar 50, mijn schoonvader destijds maar 52.
Reëel gezien zit hij middenin de laatste 30 jaar van zijn leven… en dat is een eng idee. Het idee dat mijn vader, één van de twee mensen die me heeft laten zien en geleerd wat onvoorwaardelijke liefde is, de man die op een metershoog voetstuk staat, er ooit niet meer zal zijn is een idee waar ik nog lang niet aan wil wennen.

Nee, ik zit niet in een wak, ben niet depressief en ook niet van plan mezelf voor Lijn 9 te gooien… alleen realiseer ik me dat het leven sneller aan me voorbij gaat dan ik me ooit had kunnen voorstellen.

2 Thoughts on “Deprimerend 70

  1. Ja mijn ouders zijn beide 73, en hebben natuurlijk ook niet het euwige leven, een rare gedachte. Ik denk dat geen kind er ooit aan toe is om zijn ouders te missen, hoe oud je zelf ook bent.

  2. Ik begrijp precies wat je bedoelt. Mijn moeder is 71 en gelukkig nog springlevend, je zou het haar ook niet geven. Maar ik verkies er toch voor om te denken dat ze 55 is of zo, en nog zeker 30 jaar bij me blijft. Want ik ben ook nog lang niet toe aan een moederloos leven. Van de gedachte alleen al knijpt mijn keel dicht, dus ik denk daar maar niet aan.

Roept u maar!

Post Navigation