DE RET laat je lopen

Zaterdag, met mijn vader en moeder in de auto. Onderweg naar Rotterdam. "Dan zet ik de auto bij Rijnhaven neer en dan gaan we met de metro naar Leuvehaven want het is nou geen doen in die stad natuurlijk" zegt mijn vader.

"Euhm.. nou, dan hebben we een probleem" was mijn antwoord "want ik heb mijn OV niet bij me". Daaropvolgend een hoop woorden die ik hier niet herhalen zal maar het kwam er op neer dat ik een domme doos was volgens pa en dat ik zelf ook wel had kunnen bedenken dat we de stad niet inkonden. Nou had ie daar gelijk in natuurlijk maar goed: ik was het ding nou eenmaal vergeten. Niks meer aan te doen.

Even was het stil, mijn moeder zat driftig in haar tas te rommelen en toen na een paar minuten: "ohw… ik ben de mijne ook vergeten!" Gna, ik dacht dat mijn vader gek werd ;-).
Voor degenen die het nog niet weten: je komt alleen nog de rotterdamse metro in wanneer je een ov-chip hebt. Geen chip -> geen metro. Gelukkig kun je wel wegwerpchipkaarten kopen. Dus ik zeg tegen mijn pa "maakt niet uit, we kopen gewoon 2 van die dagkaarten. Probleem opgelost".

dagkaart chip RET

Rijnhaven. We staan bij één van de twee automaten op het station. Oh, bij deze kun je alleen opwaarderen. Niet kopen. Dan de andere automaat. En, je voelt de bui al hangen, de automaat waar je kaarten kan kopen én ook contant kan betalen i.p.v. alleen pinnen….die is kapot.
Personeel natuurlijk nergens te vinden. Telefoonnummer van de RET ook niet dus daar sta je dan met je goeie gedrag. "#@$%&!!! Wat nu?"

Er zat weinig anders op dan naar het volgende station te lopen. Nou moet je weten, van Rijnhaven naar Wilhelminaplein (het volgende station) is maar een klein stukje en, alhoewel ik het belachelijk blijf vinden dat je op een station geen kaartje kan kopen -zeker niet als ik van mijn pa hoor dat die automaat de week ervoor ook al kapot was,  voor de meeste mensen prima aan te lopen. Voor mensen zoals bijvoorbeeld mijn moeder is het echter haast niet te doen. In een slakkegangetje zijn we naar de één van de ingangen van Wilhelminaplein (dit perron loopt schuin af ;-)) gewandeld.

metro rotterdam

Komen we daar eindelijk aan: één automaat en wederom heb je ‘m al door: een automaat waar je alleen kan opwaarderen en niet kan kopen. AAAAAAAAAAAAAAAAAAARGH!
Het enige wat je dan nog kan doen is weer helemaal omlopen (om het gerechtsgebouw heen) en hopen dat je daar dan misschien, als het de RET behaagt, een kaartje mag kopen :-S.

Wat mij betreft konden ze inmiddels de kolere krijgen. Dus ik heb mijn pa, de enige die wel z’n pas bij zich had, in laten checken, door de poortjes heengestuurd, weer uit laten checken.
De bedoeling was dat hij aan de andere kant van de poortjes zou blijven en zijn chip aan ons zou geven,  maar wat deed pa?! Die checkte uit en kwam weer terug door de poortjes naar mijn moeder en mij (het argh-gehalte werd steeds hoger ;-)).

Nieuwe poging. "Nee pa, jij gaat door de poortjes, checkt weer uit. BLIJFT DAN DAAR en geeft alleen je pas aan mij. Zo gezegd zo gedaan. Ik er doorheen, zelfde verhaal , pas aan mijn moeder gegeven en ook zij naar binnen.  So far so good.

Ik heb mijn pa en ma op het perron laten wachten en ben zelf over het perron naar de andere ingang gelopen in de hoop dat ik daar asjeblieft 2 kaartjes mocht kopen.
Weer 2 automaten, weer 1 alleen opwaarderen en 1 kopen en opwaarderen maar wonder boven wonder ook een RET meneer in een hokje. Dus ik eerst naar die man toe, het verhaal gedaan. Hij keek me een beetje wazig aan, dacht waarschijnlijk "wijf zeik niet zo, loop dat stukkie" maar durfde dat nog net niet te zeggen. Wat ie wel zei? "Ja… daar kan ik ook niks aan doen!"

Woest"Nee LUL! Ik snap ook wel dat jij hier een beetje je zaterdagen in dat kutaquarium van je zit te verdoen, dat je eigenlijk liever met je hand in je broek en je afstandsbediening op je buik op de bank voor de tv had gehangen en niet weet hoe je een automaat moet maken die al -minimaal- een week kapot is." dacht ik.
Maar dat zei ik natuurlijk niet.

"Dat begrijp ik en ik neem aan dat ze ook wel weten dat dat ding kapot is maar denk je dat je het misschien nog een keer zou kunnen doorgeven want het is niet voor iedereen zo makkelijk of zelfs mogelijk om van het ene naar het andere station te lopen? En daarnaast: mensen die niet kunnen pinnen, en ik kan me in de buurt waar die automaat staat voorstellen dat dat voorkomt, en dus met contant geld moeten betalen kunnen ook hun saldo niet opwaarderen. Misschien is het dus toch een goed idee wanneer ze dat ding zo snel mogelijk repareren". Dat zei ik wel. Met veel pijn en moeite kwam zijn schrijfblok uit z’n tas en werd iets opgeschreven.  Dat was dat.

Ik naar de automaat, waar een andere mevrouw stond te zuchten en steunen. Zij wilde met contant geld betalen maar de automaat wilde dat duidelijk niet. De RET-meneer kwam zijn aquarium uit en na een hoop geklik op de automaat is het dan eindelijk gelukt en was ik eindelijk aan de beurt. Voor 2 personen 1 halte heen en 2 haltes terug mocht ik € 9,00 aftikken!

Toen we na afloop van het cliff diven weer terug met de metro gingen hing de volgende poster op het station. Needless to say dat ik haast in m’n broek heb staan pissen zeker?!

RET wel lopen

Zo, dat ben ik ook weer kwijt. Nu nog ff een mailtje naar de RET sturen.

10 Thoughts on “DE RET laat je lopen

  1. Waarom ging je niet met de tram ? Daar past nog gewoon een strippenkaart in én je kan nog bij de controleur, cash, een kaartje kopen…

  2. Omdat vanaf Rijnhaven geen tram gaat en naar de tram lopen vanaf Rijnhaven is verder dan de dichtstbijzijnde ingang vd metro.

    Daarnaast was dat het punt niet, ik word er nijdig om dat je geen kaart kan kopen.

    Dat vind ik nou stom!

  3. Ik weet het, het is het principe wat telt, ik weet het.
    Maar vanaf Rijnhaven is het 2, misschien 3 minuutjes lopen, langs het UWV gebouw, naar een tram halte.
    Wees je niet te boos ? Straks is je pasje ongeldig verklaard

  4. Neuh: Ik heb de woorden kutaquarium, hand in je broek en afstandsbediening achterwege gelaten en een keurig mailtje gestuurd

    En ik weet wel dat het niet zo ver is voor mensen zoals jij en ik maar dat is dus net het punt: voor mijn moeder is het wel een end. Zeker met de wind die er zaterdag stond.

    Nou goed: ik ga me er vandaag niet weer boos over maken. We wachten gewoon af wat voor prachtig antwoord de RET gaat geven

  5. Gezellig…zaterdag thuis, knus op de bank met lekkere hapjes en een lemonbacardicoke! Moet je wat vaker doen An!

  6. En ? Zijn ze al door het stof gekropen voor je ?
    Gratis weggooikaartje ? Bon voor een lemonbacardicoke ?

  7. Maarre, ehm, heb je nog wat gehoord van de RET?

    Sorry, maar ik kwam hier heul toevallig terecht – lang leve goegel – en heb wat blogs van je gelezen. Piste zowat in m’n broek af en toe

  8. Neuh… nooit meer iets van vernomen (niet dat dat me verbaasde ;-))

    En tnx voor ‘t compliment

  9. ‘t Is een welgemeend en verdiend compliment hoor! Ik kom nog wel es af en toe buurten bij je, ik heb je opgeslagen

  10. en dan vergeet ik m’n naam in te vullen. Blond…

Roept u maar!

Post Navigation