De kleine dingen die ‘t doen

Vroeger liep ik er elke dag. Het ligt precies halverwege de 100 meter tussen mijn lagere school en het huis van mijn ouders. Ook nu loop ik er nog minimaal 2 x in de week, gedachteloos, voorbij.

Tot van de week. Mijn oog viel op het stoepkrijt op de grond. Ik hoefde niet te lezen wat er stond om te weten waar het voor was. Wij deden het als kinderen  en ze doen het nu dus nog steeds: spoorzoekertje. Toch stopte ik om de één of andere reden en las. 
"2 Rondjes om de rotonde" stond er en ineens was ik weer 7 of 8, misschien zelfs wel 12. Liep ik elke dag over het pleintje van en naar school, speelde ik bijna dagelijks thuis bij mij of m’n vriendinnetje of we waren met met een berg andere kinderen op de grote parkeerplaats (die waren toen overdags nog helemaal leeg… kun je je nou toch ook niet meer voorstellen?!) balletje trap, bordje tik, verstoppertje, tikkertje enzovoorts aan het spelen. Waren wij degenen die met stoepkrijt een opdracht op de stoep schreven.

Soms lijkt gisteren wel 100 jaar geleden. Van de week was 33 jaar geleden, door dat ene zinnetje, weer  heel even weer gisteren.

pleintje

(1 Verschil is er trouwens wel: was het voor ons gewoon "het pleintje", tegenwoordig is het gepromoveerd naar "rotonde" ;-))

Roept u maar!

Post Navigation