De Ideale Dochter (of niet…)

Jaloers ben ik op al die mensen die -ogenschijnlijk- zo’n makkelijke, leuke en goede relatie met hun moeder hebben.
Begrijp me niet verkeerd, ik hou zielsveel van mijn moeder maar op één of andere manier kunnen we gewoon niet met elkaar overweg. Dit heeft meerdere redenen maar ik zal een voorbeeld geven.

Vrijwel iedere dag belt ze, en iedere dag hebben we zo ongeveer hetzelfde “gesprek” waarmee ze me helemaal over de emmer krijgt door een spervuur aan vragen op me af te vuren. Zodra ze een antwoord krijgt wat haar niet aanstaat (en geloof me-> hij zit er altijd bij) komt de alleszeggende: “Oh” waarna de welbekende stilte volgt die gevuld is met afkeuring.

1 Keer in de zoveel jaar barst de bom, word ik dus boos, zeg haar wat ik ervan vind, dan krijg ik te horen dat ik een slechte dochter ben en niet van haar hou waarna ze het huis uitloopt en mij weer met een schuldgevoel achterlaat…

Maar ligt dat nou aan haar of aan mij???

(PS: Geef asjeblieft geen “Wees blij dat je ze nog hebt”-antwoord. Ik bén blij dat ik haar nog heb… maar dat lost het probleem nog niet op!)

20 Thoughts on “De Ideale Dochter (of niet…)

  1. Moeilijk voor ons (voor mij, althans) om te (be)oordelen; Immers, ik ken haar kant van het verhaal niet, noch de HELE familiare situatie niet….

  2. Ikkan je haar kant van het verhaal wel geven: Zij zoekt een Libelle dochter en euhm… dat ben ik niet ;-))

    En serieus: Het heeft er o.a. mee te maken dat mijn moeder uit Engeland komt, geen familie dus hier en ik haar enige kind ben…
    Op 1 of andere manier heeft ze een ideaalbeeld over hoe moeders en dochters samen zouden moeten zijn… Helaas werkt dat niet zo als je qua karaker lijnrecht tegenover elkaar staat…

  3. Is dat ook zoiets als ‘t ideaalbeeld hebben van een mannetjes-vrouwtjes verhouding? Burgerlijke dingetjes doen en zo?

  4. Is dat een ouderwetse sneer?

  5. haha.. nee, dit keer niet.. (nee, echt niet) maar kan me zo voorstellen dat er in zo’n situatie ook bepaalde verwachtingen bestaan..

  6. Madd, mijn vader en moeder hebben nooit in mij de ideale dochter cq. een Libelle dochter gezocht, simpelweg doordat het al vrij vroeg duidelijk was dat ik dit nooit zou worden. Wel waren er dagelijks heftige discussies thuis doordat ik op school nogal tegen iedereen en alles aantraptte. Van mij werd verwacht dat ik op hogere niveau zou studeren, net als de rest van de familie…ik daarentegen vond dat niets MOEST….

    Met 16 jaar heb ik toen mijn rugzakje gepakt en ziedaar; Vanaf dat moment kon ik met hun de dingen die mij dwars zaten op een normale manier bespreken. Kennelijk was het nodig dat ik even afstand van ze nam, waardoor zij wellicht konden relativeren wat er precies in me omging/hoezeer ik het me aantrok.

    Desondanks ben ik het nog steeds the opposite van mijn moeder, maar zou zó graag willen dat zij hier in NL zat, dan maar zonder verder familie, maar dan met mij…

  7. Ik durf niks te zeggen.. maarre ik mis mijn moeder enorm als ik dit lees..
    Was ze er maar nog …

    dat is alles…

  8. Tuurlijk mag je dat zeggen, zou van de gekke zijn als dat niet zo was.

    Ik verwacht hier natuurlijk ook niet de oplossing of het antwoord van wie dan ook te krijgen maar door alleen te zeggen “wees blij dat ze er nog is” kom ik ook niks verder.
    Ik ben blij dat ik zowel mijn vader als mijn moeder nog heb maar is het dan teveel gevraagd als ik ook graag een goede, leuke, spontane relatie met mijn moeder zou willen hebben?

  9. Ik heb een hele lieve vader met wie het ELKE dag uitloopt op ruzie… Ik denk net als in jou geval botsende persoonlijkheden. Als je bezigheden hebt die in het geheel niet “passen” in de denkwereld van je ouders, stuit dit veelal op verzet.

  10. Oei, pijnlijk herkenbaar! Maar, moet eerlijk zeggen, sinds een jaar of 2 (ben nu 26), kan ik ‘t wel vinden met mijn moeder. Mijn moeder reageerde net zo als de jouwe, tenminste daar lijkt het verdacht veel op…vooral het ‘oh’ moment…Enige tip die ik je kan geven is consequent dat doen en zeggen waar jij zelf achterstaat, en niet bang haar gevoelens te kwetsen, of ruzie oid. Met een beetje mazzel komt ook jouw moeder tot de ontdekking dat ze een prachtdochter heeft, ookal liggen karakters en doelen zo ver uit elkaar.

  11. Peter, ben jij 26??????

  12. maak er maar Petra van. Ja, ben 26.

  13. Sorry, ben effe in de war met een andere Peet

  14. Pffff, gelukkig…begon me al zorgen te maken waar al die vraagtekens vandaan kwamen….:-)

  15. Aha.. tis Peet van “neefje Niels”

  16. Ik vind dit niet leuk van je, euh.. Madd.. Dat je dit zo doet.. We hadden best nog even kunne praten.

    ;w

  17. Zouden we ‘t droog houden, morgen?

    ;p

  18. Ohw… ben jij er ook weer?! Wat gaat zo’n dag toch snel om he?!

Roept u maar!

Post Navigation