Dag pap

Hee pap,

Nou daar zijn we weer. Mama en jij zijn wat dat betreft in ieder geval wel eensgezind, weer zag ik het niet aankomen. En alhoewel ik de vorige keer al duidelijk gezegd had dat ik hier niets te zoeken heb toch sta ik hier weer. Precies één jaar, één maand, één week en één dag na mama ben je overleden. Maar goed, eigenwijs ben je altijd al geweest en naar me luisteren heb je nooit gedaan dus het zou me eigenlijk geeneens moeten verbazen.

Je was zo blij met wat ik over mama verteld heb vorig jaar en ik wil ook voor en over jou zo graag iets moois zeggen maar ik weet niet of het me nog een keer gaat lukken.  Dat heeft trouwens niks te maken met hoe ik over je denk en wat ik voor je voel. Integendeel.
Want verdomme pa wat hou ik verschrikkelijk veel van je, wat heb ik een respect voor je en wat was je een verschrikkelijk mooi en uniek mens. Maar, ongeacht wat ik hier over je weet te zeggen, je weet wel hoe ik over je denk he? En mama wist het sowieso. Weet je nog, als er weer eens een discussie was (en die waren er nog al eens) dan zei mama altijd “Ja, jij bent het toch altijd met je vader eens”. En dat “altijd” was misschien een ietwat overdreven maar over het algemeen had ze wel gelijk. We waren 4 handen op 1 buik, ik lijk qua karakter meer op jou dan op mama. Behalve dan dat felle wat ik wel eens hoor dat ik heb, dat komt bij mama vandaan.

Ik kan me niet heugen dat we ooit echt ruzie hebben gehad of dat je echt kwaad was op me. Niet als kind en niet toen ik volwassen was.
Mopperen wel trouwens want, hou me ten goede, daar was je een ster in. Tevreden was je ook nooit, en man wat was je kritisch. Ik kon een heel huis behangen of geverfd hebben maar jij zag altijd dat ene plekje (hoe klein dan ook) waar ik de mist ingegaan was . En zeiken deed je ook. Op alles, om niets (en daar zijn ook de kinderen en ik inmiddels heel goed in, die genen heb je goed doorgegeven).

Maar dat zeiken tegen ons was bij jou vooral omdat je jezelf druk maakte en dat druk maken was vooral omdat je je (al dan niet terecht ;-)) zorgen maakte en uiteindelijk was het gewoon weer houden van. Je deed het toen ik klein was en je deed het tot een week geleden. Weet je nog, vorige week zaterdag toen we bij je op bezoek kwamen? Ik stak mijn hoofd om het hoekje en daar zat je, recht overend in je bed, blauwe oogjes die me priemend aankeken “Waar zit je nou?!?” En toen we daarover even gebakkeleid (Nou euhhh, als je zo gaat doen dan ga ik weer! ;-)) hadden was het al snel “moet je niet weg?”.

En nou zal een buitenstaander misschien denken “lekker vriendelijk”.  Maar wij weten beter, het was juist alleen maar liefde. Omdat wij nog “dat hele eind” weer terug naar huis moesten.
Het is nooit je ding geweest, je gevoelens tonen dmv woorden. Ook daarvan zullen  mijn vrienden zeggen dat ik dat dan van jou heb, ik ben er ook niet zo’n held in. Al heb ik zo nu en dan mijn momenten en doe ik mijn best wel te laten voelen, merken en zeggen dat ik om iemand geef.

Tot voor een paar weken geleden had ik je volgens mij nog nooit horen zeggen dat je van me hield. En toen ineens, na telefoongesprek wat nergens over ging, net voor we gingen ophangen zei je “Ik hou van jullie”.
Ik wist eigenlijk wel wat ik hoorde maar toch dacht ik “ik versta hem niet goed” dus mijn reactie was “wat zeg je??” en jij moest het nog een keer herhalen. Dat ging je overigens probleemloos af. Ik kreeg er met samengeknepen keel nog net een “ik ook van jou pap” uit en toen had je opgehangen en stond ik daar midden in de kamer met de telefoon aan mijn oor en de tranen over mijn wangen.

En hoe fijn het ook was om te horen, als er 1 ding in mijn leven is waar ik nog nooit ook maar een milliseconde aan getwijfeld heb pap is het of je van me hield. Houden van kun je natuurlijk zeggen met woorden maar ook laten voelen door daden. En oh pap, wat heb jij mij laten voelen hoeveel je van me hield. Wat ik ook aan je vroeg, waar ik ook mee zat. Niks was teveel, het was nooit te vroeg of te laat en altijd was je er voor mij. Je hebt wat kilometers gemaakt voor me. Ook ben ik een tijd na mijn werk met je mee terug naar huis gereden. Qua tijd maakte het niet echt iets uit voor me, ik moest dan tenslotte eerst naar de Boompjes komen en je had nou eenmaal geen 9 tot 5 baan dus moest ik ook nog wel es wachten op je maar het was de moeite waard. Een half uurtje samen in de auto, beetje kletsen over niks of soms gewoon stilte met een lekkere CD aan.

En later was je er ook altijd voor Danny, Dylan en Demi. Natuurlijk heb je ook wat afgevloekt op de jongens, vooral toen de heren in de pubertijd zaten maar aan het eind van de rit bleven het jouw jongens, waar jij boos op mocht zijn en kritiek op mocht hebben maar waar verder niemand aan moest zitten. En tot het laatst ben je je ook zorgen blijven maken om ze. “Gaat dat nou wel goed met Danny daar, is ie wel gelukkig? En toen hij even zonder werk zat:  “anders moet ie maar gewoon terug naar huis komen hoor, dan zien we wel weer” .

Dylan was iets makkelijker, die zat dichter in de buurt dus daar kon je ook lekker op mopperen maar je was ook zo trots dat ie weer naar school ging en wat vond je het gezellig als ie er op zaterdag was en jullie een visje aten.

Deem is natuurlijk een verhaal apart. Die zat in de luxe positie dat ze het onverwachte nakomelingetje was, een meisje én, ook niet onbelangrijk, je was inmiddels gestopt met werken bij Smit dus had je alle tijd van de wereld voor haar. En als je de tijd niet had dan maakte je de tijd.

Vanaf haar 4e jaar, toen ze bij jullie in de straat naar school ging en op de dagen dat ik werkte bij jullie thuis was haalde je haar op. Elke ochtend. Want het was altijd te nat, te warm, te koud, te vroeg of wat dan ook.
Die ritjes liet je je namelijk niet afpakken, dat waren jullie momenten samen

Dankjewel pap, dankjewel dat je zo’n geweldige opa bent geweest voor alle drie. Dat ze een opa hebben die ze de rest van hun leven in hun hart zullen meedragen, die ze vanalles geleerd heeft en heeft laten meemaken, die ze overal mee naartoe genomen heeft.

En ik? Dankjewel pap, dankjewel dat je me hebt laten zien wat onvoorwaardelijke liefde is. Dat je me hebt laten voelen wat onvoorwaardelijke liefde is. Want onvoorwaardelijke liefde betekent niet dat je er altijd bent, of kan zijn, betekent niet dat je niets fout doet en nooit (al dan niet terecht) moppert, is niet elke dag hol roepen “ik hou van je” , is zeker niet perfect maar onvoorwaardelijk betekent wel dat ik altijd heb geweten en gevoeld dat je van me houdt, dat ik me altijd zo beschermd en veilig heb gevoeld. Dat er altijd iemand was die voor me zorgde en waar ik op kon rekenen, waar ik ook was, wat ik ook deed en hoe oud ik ook was.

Dankjewel voor wat je me allemaal bewust en onbewust meegegeven hebt, wat ik allemaal van je heb geleerd. Je hebt me niet speciaal opgevoed als meisje maar als mens, je hebt me leren houden van, je hebt me geleerd door te zetten, zelfstandig te zijn,  altijd humor te houden, er te zijn voor de mensen waar je om geeft.
Dankzij jou kan ik behangen en verven, tegels leggen, met stroom werken en ben niet bang om uit te proberen. Wat er ook speelde in mijn leven altijd was er jouw “komt goed”. En het kwam ook altijd goed.

Tot vorige week zondag dan….

Zaterdag toen Demi en ik uit het ziekenhuis we weggingen zei je “ik mis jullie wel hoor” en dat was het laatste wat je ooit tegen me gezegd hebt.

Ik mis jou ook pap en dat zal ik de rest van mijn leven blijven doen. Ik hou van je. Zoals ze dan zeggen van de zon tot de maan, de sterren en weer terug. En dat 700x. Voor nu en voor eeuwig.

 

xxxx

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren

4 Thoughts on “Dag pap

  1. Dikke knuffels, lieverd ❤
    Love you

  2. Heel erg mooi geschreven !! Ik kan mezelf en de relatie met mijn vader hier ook precies in lezen . Zodat jouw woorden zelfs een troost voor mij zijn . Lieve Ann xxx

  3. Ik blijf ‘t een mooi verwoord verhaal vinden. Raar dat ik ‘t gemist heb. ;-(

  4. Prachtig en o zo verdrietig. Dikke knuffel.

Roept u maar!

Post Navigation