Dag mam

Mama1

Hee mam,

God, wat is het stom dat ik hier sta. Ik heb hier helemaal niks te zoeken en laten we wel zijn: jij daar al helemaal niet. We hadden afgesproken dat je Dylan & Demi hun diploma zou zien halen, alle drie de kinderen zou zien trouwen en natuurlijk overgrootmoeder zou worden.
Bij voorkeur van 23 achterkleinkinderen :-).

En tot afgelopen zondag zag het er ook naar uit dat je dat allemaal zou gaan meemaken. Je leek sterker en gezonder dan ooit.  Vloog bijna elke dag op en neer naar Rotterdam om bij papa in het zorghotel te zijn, zelfs als je af en toe eigenlijk geen zin had of moe was.
Zaterdag kwam papa weer thuis en alhoewel je je best zorgen maakte over hoe het nu in de toekomst allemaal verder zou gaan was je blij dat jullie je gewone leven weer terug hadden.

En toen stond op zondag de wereld stil. Ik kan het nog steeds niet bevatten wat er in de afgelopen dagen allemaal gebeurd is maar toch staan we nu hier om voor de laatste keer afscheid van je te nemen.

Veronica van Tour-Stewart, geboren op 27 november 1939 in Liverpool. In 1962 getrouwd met Thijs, in 1968 na lang wachten voor de eerste en enige keer moeder geworden.
Dat moeder zijn is 21 jaar je allerbelangrijkste taak geweest.

Tot in 1989 Danny,  je eerste kleinkind, werd geboren en ik een plekje op de ranglijst naar beneden schoof want toen bleek dat het moeder zijn overtroffen kon worden door een nog belangrijkere taak in je leven. Oma zijn.
In 1993 kwam Dylan en zakte ik nog een plekje en in 2003 vloog ik van het podium af en werd het een vierde plek voor me toen je toch nog, terwijl je daar allang niet meer op gerekend had, ook nog een kleindochter kreeg: Demi, je zonnestraaltje.

En het mooie was, dat ik naar die tweede, derde en vierde plek zakte maakte helemaal niets uit. Je liefde voor mij werd niet minder, er kwam gewoon steeds meer liefde bij.

En jezus mam, heb ik al nooit mogen klagen met jou als moeder… je hebt het woord oma een nieuwe betekenis gegeven.
Nooit was er iets teveel wanneer het om je kleinkinderen ging. Je hebt ze in slaap gewiegd, met ze gewandeld, gespeeld, luiers verschoond, voor ze gezorgd, je hebt je zorgen gemaakt om ze, grenzeloos van ze gehouden. Wat was je ongelooflijk trots op ze. Bij elke mijlpaal die er was was jij erbij.
Ik kan alleen maar hopen dat ik goed opgelet heb in de afgelopen jaren en jouw oma-genen heb meegekregen.

Dankjewel mam, dankjewel voor alles wat je voor mijn kinderen hebt gedaan, wat je voor ze betekent hebt. Dat je ze hebt laten zien hoe onbaatzuchtig liefde kan zijn. Dat ze je altijd kunnen en zullen herinneren als de allerbeste oma die ze zich hadden kunnen wensen.

Dankjewel ook dat je zo van mijn vader hebt gehouden, voor hem hebt gezorgd. Jullie hadden je ups en downs en konden elkaar af en toe de tent uit knokken maar toch overwon de liefde voor elkaar het altijd.

En ook een woordje voor mijn vader: dankjewel pap. Dat je zo van mama gehouden hebt, er voor gezorgd hebt dat het haar nooit aan iets ontbrak. Dankjewel voor de keren dat je in het ziekenhuis 24 uur per dag aan haar bed hebt gezeten toen ze zo ziek was. En maak je nooit zorgen of twijfel er nooit aan of ze dat geweten heeft.
Mama en ik hebben de afgelopen tijd vaak met elkaar gesproken en ze wist hoeveel je van haar hield en ze hield net zoveel van jou.

En dan ik. Dankjewel mam. Dankjewel “Anne-Marie ze moeder”
Die moet ik even uitleggen denk ik …
Vroeger toen ik nog op school zat en mijn moeder bijv naar school moest bellen omdat ik ziek was, zei ze altijd “Met Anne-Marie ze moeder”.  Normaal gesproken stopt dat op een gegeven moment maar mijn moeder bleef stug volhouden en toen ik allang volwassen was en bij NN werkte en mijn moeder belde en een collega aan de lijn kreeg stelde ze zich nog steeds voor als “Anne-Marie ze moeder” .  Stom vond ik dat, maar naarmate je ouder wordt ga je daar de lol van inzien en nu vind ik het eigenlijk wel lief (en grappig natuurlijk).
En last but not least: Dankjewel oma!

Rust zacht mams. Ik wil die woorden helemaal niet zeggen want ik ben het er nog steeds niet mee eens en ik geloof niet dat ik het er ooit mee eens zal kunnen zijn. Je had nog helemaal geen rust verdiend! Nou ja, dat klinkt ook weer een beetje lomp maar je snapt me wel he.

Ik zal je meer missen dan zelfs jij voor mogelijk had gehouden. We hadden tenslotte nog al es onze twistpuntjes he. Jij was het vaak niet met mij eens en ik niet met jou. Dat is echter nooit ten koste gegaan van onze liefde voor elkaar. Ik hou van je met mijn hele hart, lichaam en ziel.

Dan wil ik nog, ook namens mijn vader, Danny, Dylan en Demi, iedereen bedanken die hier vandaag is of ons op andere manieren heeft gesteund.
Wanneer je, zoals ik tot voor kort, nog nooit in deze situatie hebt gezeten is het een abstract iets wanneer mensen zeggen dat ze zo’n steun hebben gehad aan de belangstelling maar het is waar. Het haalt de pijn niet weg maar het maakt het dragelijker.
Van de week heb ik het nog gezegd: ik heb niet hoeven vragen om hulp het was er gewoon. Elk moment van de dag.

Angeel die met soep aan kwam, Bert die me meenam en alle lieve vrienden die me (tot vervelens toe ;-)) belden, appten en langs kwamen.

Durk en Simone…. Ik heb er geen woorden voor maar “je weet toch” J

I also want to thank my family from England, I am so happy they are here. I love you all!

Dylan, die het zelf zo moeilijk heeft maar er wel was voor opa en mij.

Als allerlaatste die kleine grote Dame van me. Demi.
Oma’s oogappeltje.
Ik heb er geen woorden voor en er zijn weinig mensen die het je nagedaan zouden hebben, zeker niet op 13-jarige leeftijd.

Wat ben ik verschrikkelijk trots op jou meisje. Je hebt voor oma gezorgd zoals geen ander het had kunnen doen. Ik weet zeker dat ze het gemerkt en gevoeld heeft. Je hebt vanaf het allereerste moment in het ziekenhuis aan haar zijde gestaan en gezeten. Je zorgde ervoor dat haar gezicht afgedaan werd, dat ze fijn toegedekt was, aaide haar over haar hoofd, hield haar hand beet en hebt haar overladen met kusjes. Wilde zelfs de apparatuur in het ziekenhuis bedienen ;-). Oma heeft het je het zorgen voor goed geleerd!

Dankjewel lieve schat, ik ben trots op je en hou van je.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

3 Thoughts on “Dag mam

  1. Het waren mooie woorden evenals die van Demi. We hebben beide, Simone en ik, een traan niet kunnen onderdrukken. Respect voor de manier waarop dit alles is verlopen.

    Ze zal node gemist worden. RIP Vera.

    D.

  2. Pingback: Dag pap |

Roept u maar!

Post Navigation