Huisarrest

Ik had het kunnen weten natuurlijk. Het begon vannacht al.
Ik had me vreselijk liggen opwinden over dat kreng waar mijn ex het tegenwoordig mee doet (nee.. niet omdat ze het met mijn ex doet well omdat het een ontzettende lompe ongemanierde truthola is) en over het feit dat ik maar geen oplossing weet te vinden voor het feit dat de jongens in verschillende weken vakantie hebben (zo heeft Danny deze week herfstvakantie en Dylan pas volgende week). Net zoals elke andere moeder wil ook ik in de vakantie’s tijd met de kids doorbrengen.
Wanneer je kinderen tegelijkertijd vakantie hebben is er al niet tegen al die vakantie’s die ze hebben aan te werken maar als die periode dan ook nog es ivm die spreiding dubbel zo lang duurt is het helemaal een reddeloze zaak.
Om een lang verhaal kort te maken: het werd een korte nacht en die korte nacht werd gevolgd door een lange dag.

Meestal als ik zo’n “boze bui” heb ben ik daar, als ik eenmaal op de zaak ben, wel weer snel vanaf. Na de “Goeiemorgen” raas ik dan ff uit tegen Henk. Henk beantwoordt het razen met een “Ja”, een “Nee” en een “Ben je nou klaar?!” en dan is het wel weer over.
Alleen vandaag ging het anders. Vandaag moest ik mijn teamleider nog mailen (over iets wat ik zelf enigszins in de soep heb laten lopen overigens…). Anyway: ik heb hem gemaild, schuld bekend, ben met mijn billen op de blaren gaan zitten (dat begint inmiddels ook te wennen ;-)) en daarmee was de kous af. Dacht ik.
Helaas besloot hij terug te mailen. En op 1 of andere manier weet die man er altijd voor te zorgen dat mijn haren recht overend gaan staan.
Op elke gewone dag ken ik mezelf goed genoeg om te weten dat ik niet moet gaan antwoorden op dat soort mailtjes als ik al boos ben maar vandaag was geen gewone dag natuurlijk dus hoppetee… Anne-Marie mailde weer terug, hij ook weer enz. enz.
Tot ik hem uiteindelijk een mailtje heb gestuurd met de opmerking dat ik stopte met discussieren omdat ik wel wat beters te doen had. (jaja… niet slim, ik weet het).

Voordeel was dat op die manier de dag wel lekker snel omging en eenmaal thuisgekomen leek het me wel een goed idee om ff over het dorp te gaan. Frisse neus halen, uitwaaien, gedachten ergens anders op zetten.
Het plan leek aardig te slagen tot ik op de weg terug naar huis in een fors uitgevallen steegje een stelletje van die “minder prettige” (Knap he Whot.. ik heb goed geluisterd naar je ) pubers tegenkwam die met 35 (ook op een web-log mag je niet overdrijven Anne-Marie!) 5 man het plan hadden opgevat er 1 in elkaar te beuken.
Vandaag was absoluut de dag om dat niet te laten gebeuren zonder dat ik me er mee bemoeid had. Ik brulde dus wat naar het etter. Voordat hij zich omdraaide en op mij afliep (wat ook het moment was waarop ik me heel even afgevraagd heb of het nou wel zo’n slimme zet van me was geweest om me er mee te bemoeien maar daar was op dat moment natuurlijk niet echt meer iets aan te doen ) trapte het lefgozertje het andere ventje nog ff in zijn kruis.

Ook al zo iets wat ik niet snap. Als je dan zonodig stoer wil zijn sla hem dan “als een echte vent” gewoon boven op zijn bek en ga niet als een wijf in zijn kruis staan trappen.
Maar goed, het bleef gelukkig bij op me aflopen en mij een grote bek geven waarna hij afdroop.

Ik heb nog ff snel een boodschap gedaan en ben door naar huis gelopen.
Inmiddels was het gaan regenen. (Dat kon er ook nog wel bij) en wist ik al hoe de de rest van de weg terug zou gaan verlopen… En ja hoor:
Bij het zebrapad aangekomen heb ik -nog steeds in de regen- netjes een auto of vijf staan wachten of er één het fatsoen zou hebben om even op zijn/haar rem te trappen maar natuurlijk zat dat er ook vandaag niet in.
Ik snap dat nooit, ze zien je staan maar geven liever een poep gas bij dan dat ze de moeite nemen hun rem in te trappen (te vermoeiend zeker… of het kost teveel tijd).
Nadat ik er zo een paar voorbij had zien komen was ik het beu en nummer 6 ging dus remmen.
Nummer 6 was het daar niet mee eens en dat terwijl nummer 6 mij ruim van te voren zag en dus ook zag dat ik ging oversteken. Uiteindelijk besloot mevrouw nummer 6 toch maar eieren voor haar geld te kiezen en te remmen.
Toen ze eenmaal stil stond ging ze wild naar mij zitten gebaren (grappig gezicht wel overigens.. het was een nogal klein uitgevallen wijfie dus het enige wat ik zag was een kruin en een stel armen wat wild heen en weer bewoog ).
Ik ben nog even voor haar gaan staan, heb haar het zebrapad aangewezen en ben doorgelopen.

Doorgelopen met mijn verstand op nul en mijn blik op oneindig. Eenmaal thuisgekomen heb ik mezelf voor de rest van de dag huisarrest gegeven… dat leek me het veiligste.

Doorzetters

Dat zijn het, de echte doorgewinterde logger laat zich niet tegenhouden door de afgrijselijke traagheid waarmee de pagina’s momenteel geladen worden.

Ik geloof dat ik “verslaafde web-logger” af ben want voor mij is de er lol er nu ff een beetje af. Ik vind het nl leuk om her en der heen te vliegen, te lezen en als het ff meezit ook nog een comment achter te laten maar het enige wat ik nu doe is me rot ergeren.

Mooie moment om wat anders te gaan doen…. de tuin ofzo.

Vanavond maar weer es verder kijken….

(Maar gaan jullie vooral door met posten, des te meer heb ik te lezen wanneer het weer wél lekker draait :-))