Pa

OmaEnPa

Op deze foto is hij een jaar of 4. Morgen wordt hij 65!

Je zou het hem niet geven, hij werkt harder dan een gemiddelde 25 jarige (alhoewel daar tegenwoordig niet zo veel voor nodig is ;-)).
Ik geloof niet dat ik mijn vader ooit stil heb zien zitten, hij is altijd wel ergens mee bezig. Drie jaar geleden is het “gestopt met werken”.
Gestopt met werken tussen aanhalingstekens omdat ie eigenlijk nooit echt gestopt is.

Tegen mijn vader kun je ook nooit zeggen: “Ik zou binnenkort wel es…” Want geloof me, een uur later is het al gebeurd.
Voorbeeld: In mijn tuin stonden coniferen, als scheiding tussen de buren en mij. Nadat mijn oude buren verhuisd waren en mijn nieuwe buren een schutting tegen hun kant van de coniferen hadden geplaatst zei ik dat wat mij betreft die coniferen wel weg konden. Scheelde mij een hoop snoeiwerk ieder jaar weer. Nou zul je zeggen” Ja hallo… je kent je vader toch?!”
Ja, klopt. Maar het waren coniferen die er al 15 jaar stonden, die ruk je echt niet zomaar ff de grond uit.

Foutje.

Ik had mijn zin nog niet afgemaakt of mijn vader was weg….
Ik kijk naar buiten en hij had de eerste conifeer al haast verdwenen. Dit was afgelopen zomer… midden op één van die bloedhete dagen. Hem proberen tegen te houden is volkomen zinloos. Voor ik met mijn ogen kon knipperen waren alle coniferen weg, afgevoerd naar de vuilstort en had ik een keurige border mét plantjes…

Dat ie 65 wordt vindt hij niks… Hij is tenslotte helemaal nog niet oud! Maar 1 voordeel heeft het: zolang je in de VUT zit mag je eigenlijk niet werken. Op zich ook geen probleem want wie wil er nou aan het werk als ie in de VUT zit?!

Mijn pa dus.

Dat probleem is nu hij 65 wordt opgelost.
Per 8 november heeft hij weer een vast dienstverband…..

PS: iemand nog leuke ideen voor als iemand 65 jaar wordt???

Melancholie…

Sommige dingen staan zo in je geheugen gegrift dat je ze nooit meer zal vergeten.

Toen ik nog thuis woonde was vrijwel elke avond het laatste wat ik hoorde voor ik in slaap viel de wekkerradio van mijn vader… Hij luisterde voor het slapen gaan naar “Met het oog op morgen”. De stem van de presentator klinkt haast als een goede bekende, vertrouwd, het gevoel van veilig thuis zijn… Ik zou best weer es zo in slaap willen vallen!

Gute Nacht, Freunde……

De Ideale Dochter (of niet…)

Jaloers ben ik op al die mensen die -ogenschijnlijk- zo’n makkelijke, leuke en goede relatie met hun moeder hebben.
Begrijp me niet verkeerd, ik hou zielsveel van mijn moeder maar op één of andere manier kunnen we gewoon niet met elkaar overweg. Dit heeft meerdere redenen maar ik zal een voorbeeld geven.

Vrijwel iedere dag belt ze, en iedere dag hebben we zo ongeveer hetzelfde “gesprek” waarmee ze me helemaal over de emmer krijgt door een spervuur aan vragen op me af te vuren. Zodra ze een antwoord krijgt wat haar niet aanstaat (en geloof me-> hij zit er altijd bij) komt de alleszeggende: “Oh” waarna de welbekende stilte volgt die gevuld is met afkeuring.

1 Keer in de zoveel jaar barst de bom, word ik dus boos, zeg haar wat ik ervan vind, dan krijg ik te horen dat ik een slechte dochter ben en niet van haar hou waarna ze het huis uitloopt en mij weer met een schuldgevoel achterlaat…

Maar ligt dat nou aan haar of aan mij???

(PS: Geef asjeblieft geen “Wees blij dat je ze nog hebt”-antwoord. Ik bén blij dat ik haar nog heb… maar dat lost het probleem nog niet op!)