Back to the 90’s & 00’s

Ik ben niet (meer) zo van de selfie’s maar als ik dan toch alles rechtgetrokken, volgespoten en dichtgeplamuurd heb omdat ik een avondje op stap ga wil ik wel weer een keer op de foto.

Siem kon niet mee, dus deze keer waren Huey en ik samen. Daardoor niet minder gezellig natuurlijk, alhoewel we wel even onze twijfels hadden toen we net binnenliepen en een vrijwel leeg Alcazar aantroffen.Gelukkig liep het (nog) later op de avond toch vol. Die 90’s & 00’s lui houden het langer vol dan de 70’s & 80’s oudjes, dus die gaan ook pas later op stap waarschijnlijk 

Onverwacht logeerpartijtje

Het leven hangt van toevalligheden aan elkaar,  zo bleek ook gisteren weer.

D2 was vrijdag in Oud-Beijerland, zou zaterdag weer naar Rotterdam met de auto van opa die hij zondag weer terug zou brengen.  D3 en ik zouden kaarten bij Len & Huug en die twee zaken bij elkaar waren voor D2 een goed excuus om Bowie een nachtje mee te nemen. 

Kaarten deden we met z’n vieren, L en I zouden beiden buiten de deur slapen. Het was retegezellig en we hebben tot behoorlijk laat zitten kaarten. Inmiddels was het weer gaan sneeuwen en kwam Len op het lumineuze idee om er een logeerpartijtje van te maken. We hoefden tenslotte toch niet naar huis voor Bowie en er was slaapplek zat. 

Nadat ik nog even gezellig tussen Len en Huug in bed gekropen ben uiteindelijk rond twee uur nog nalachend “mijn” bed ingekropen. Ik zou bijna zeggen “doen we volgende week weer” maar waarschijnlijk zal het wel weer 25 jaar duren :-) 

Bewaren

Back to the 80’s enzo

Gisteren met Simone en Huey naar de bejaardensoos, aka “Back to the 80’s” in Alcazar. Erg gezellig maar zoals dat gaat bij ons liep de avond anders dan we in de planning hadden, vandaar vrijwel geen foto’s. Gelukkig nog wel 1 van voor de plens water toen het haar van mevrouw S nog goed zat .

Oh ja: En omdat je gebruik moet maken van foto’s waar je weer es een keer goed op staat gelijk toch maar een verlate verjaardagsselfie. Zodat ik over een jaar kan janken over hoe goed ik er vorig jaar om deze tijd nog uit zag. (wel in zwart wit omdat ik die net wat leuker vind #ikbenookgewoonijdel)

Bewaren

Bewaren

50 Irritante opmerkingen van je moeder

Ik bladerde door een lijstje, “50 irritante opmerkingen waarmee je moeder je gillend gek maakt“. Opvallend hoeveel er tussen staan die ik herken, opvallend ook dat niet alleen mijn moeder een zeikerd was (wat ik wel dacht ;-)) maar schijnbaar is het normaal.

We worden allemaal zo. Wat een ellende! Mijn kinderen komen goed weg want ik heb ze al jaren geleden al gezegd dat ze een kussen op mijn kop moeten drukken als ik ook zo word. En die van mij zullen dat waarschijnlijk nog doen ook dus dat probleem heb ik vast getackeld.

Ik vind die opmerkingen (de kleine steken onder water en vaak ook gewoon een por een meter boven water) ongeacht het feit dat mijn moeder overleden is, nog steeds irritant. Dus mijn moeder missen? Ja! Die opmerkingen? Nee, nog steeds niet.

Ik heb nog niet één keer “kon ze nog maar tegen me zeiken” gedacht. Ik mis wel het feit dat ze er altijd was, altijd (over ;-))geïnteresseerd, altijd (nodig of niet) bezorgd om mij en vooral de kinderen. Ik mis het irritante onverwachts binnenvallen en verwachten dat ik tijd en/of zin heb, ik mis het telefoontje om 8 uur ‘s-morgens op mijn verjaardag, ik mis de zinloze vragen over waar mijn kinderen uithangen (bed/school/Bulgarije… altijd dezelfde en te verwachten antwoorden), ik mis iemand die zoveel van me houdt….

Maar het zeiken, het zeiken kan me nog steeds gestolen worden, kan me er zelfs nog steeds boos over maken. Het is nergens voor nodig en je bereikt er alleen het tegenovergestelde mee van wat je ermee wil bereiken. Het heeft de relatie tussen mij en mijn moeder op tijden onnodig moeilijk gemaakt. Zoveel tijd is er verspild aan ergernis en irritatie onderling. Tijd die besteed had kunnen worden aan leuke momenten, gezelligheid en lachen. Alleen al daarom deze post, om mezelf nog een keer op mijn hart te drukken: “An, wordt asjeblieft niet zo!”

Continue Reading →