Gisteren was kut

Gisteren was kut, de hele dag het idee in m’n hoofd gehad van “vorig jaar om deze tijd was je er nog en wij waren totaal onwetend over wat ons te wachten stond”. Zo graag die dag over willen doen en dan weten wat ik nu weet maar goed…

Ik weet eigenlijk geeneens wat ik erover zeggen moet. Het is zelfs makkelijker geweest om op je uitvaart over je en wat ik voor je voel te vertellen dan nu. Het leven gaat immers gewoon door en je kan er niet over door blijven “zeuren”.

Maar verdomme pap, wat mis ik je verschrikkelijk en alhoewel ik er inmiddels aan gewend zou moeten zijn dat ik je nooit meer zie en hoor is dat nog steeds niet zo. Klopt het nog steeds niet, wil ik je gewoon in je auto zien rijden. Mij een hartaanval bezorgend omdat je eigenlijk met goed fatsoen niet meer kon rijden. Ruzie met je maken omdat je maar bleef volhouden dat we zeuren.

Dus kan ik beter zeggen dat ik je in je scootmobiel voorbij wil zien crossen. Of dat ik zei “Rij nou es een beetje rustig, man!” en “Ja, ja” als antwoord kreeg en daarna een harde bonk hoorde en je m’n halve voorgevel eruit reed omdat je dacht achteruit te gaan maar per ongeluk naar voren reed .

Ik heb zo gelachen met je, zo genoten van je, ben zo “boos” geweest op je, heb me zoveel zorgen gemaakt om je, zoveel geleerd van je, kon altijd op je rekenen. En dus mis ik je zo verschrikkelijk veel. Altijd, elke dag nog.

Vandaag precies een jaar


Continue Reading →

How can you mend…

Slapeloze nachten, verdriet, ik wil het niet, herinneringen, piekeren, het grijpt me naar de strot, kop in het zand, nadenken, slippers die nog bij de achterdeur staan, het tafelkleed nog steeds op tafel. Alsof ie elk moment weer binnen kan lopen, “weet je nou al wat je gaat doen?”

De wereld lijkt haast te hebben. Rustig aan mensen. Voor jullie is het allang weer business as usual en misschien merken jullie het niet aan me of is dit gewoon zoals de dingen gaan maar voor mij staat de wereld nog op zijn kop. Twee jaar, 3  x op de IC, één keer liep het goed af, twee keer niet. Beide ouders verloren, ik ben alleen. 

En heus niet echt alleen natuurlijk dat weet ik ook wel. Ik heb mijn kinderen, mijn vrienden, familie. Maar mijn veilige haven is weg. In dertien maanden ben ik de twee mensen verloren die onvoorwaardelijk van me hielden. Die er altijd voor me waren, die ervoor zorgden dat ik altijd wist “het komt goed”.

Wat als ik dit, of is het beter als ik dat, missen tot op het bot, meningen, uitstellen, tranen, wat wil ik, wat willen de kinderen, hartepijn, waar doe ik verstandig aan, glimlachen, wel slagen voor mijn rijbewijs, gvd waarom nu wel, waarom heb je dat nou net niet mee mogen maken en aan de andere kant: God man wat zou je me van hot naar her hebben gestuurd want “je hebt nou toch je rijbewijs” (maar ik beloof je, we gaan nog een ritje maken samen hoor) , inpakken, au, uitzoeken, is het allemaal wel haalbaar, opruimen. Tijd.

Want wat als ik nou wel…. 

En zo besloot ik uiteindelijk het wel te doen. Met pijn in m’n hart sloop ik jullie hele huis “aan gort”. Zet ik spullen op marktplaats, breng ze naar de kringloop, geef ze aan vrienden. Gooi het huis, of in ieder geval de inrichting, van m’n ouders eruit. 

Spullen en inrichting weg doen: Ja. Maar herinneringen, niet één. Met elk stukje behang, lambrisering, deuren, schouw, vaasjes, kleding, serviesgoed enzovoorts  wat verdwijnt komt er een herinnering boven. Spullen blijken ook nu weer minder dan niks waard te zijn. De herinneringen onbetaalbaar.

Dus “How can you mend a broken heart…”?

Door te besluiten in het huis van je ouders te trekken. Terug naar huis te gaan. Door van hun thuis ons thuis te maken, zodat ik niet meer dat beklemmende gevoel heb wanneer ik er binnenstap omdat het alleen nog een leeg omhulsel is maar juist een gevoel van dankbaarheid en trots. Met die prachtige badkamer waarvan je zei “mooi badkamertje heb ik gemaakt voor je he?!” het huis wat jullie perfect hebben bijgehouden. Het huis waarin ik ben opgegroeid, elke kamer ken, de meeste buren ken, de wijk ken. Een kastje wat ik heb meegenomen toen ik het huis uit ging (ooit gekocht bij de vader van Len) is weer terug. Met elke vloer die we eruit slopen en elke stukje behang wat we wegtrekken wordt het meer en meer onze plek en elke dag realiseer ik me meer hoe fijn het is daar weer terug te zijn. Er is nog veel te doen maar het gaat goedkomen. De cirkel is rond. 

En terwijl ik (onder toeziend oog van mijn vader ;-)) behang aan het afstomen was kwam “how can you mend a broken heart” op de radio voorbij. En bedacht ik me dat ik helemaal geen voor foto’s gemaakt heb. Beetje dom. Dus dan maar een tijdens filmpje, in een gesloopt huis.

Maar alles komt goed. Ik ga weer naar huis. 

Dag pap

Hee pap,

Nou daar zijn we weer. Mama en jij zijn wat dat betreft in ieder geval wel eensgezind, weer zag ik het niet aankomen. En alhoewel ik de vorige keer al duidelijk gezegd had dat ik hier niets te zoeken heb toch sta ik hier weer. Precies één jaar, één maand, één week en één dag na mama ben je overleden. Maar goed, eigenwijs ben je altijd al geweest en naar me luisteren heb je nooit gedaan dus het zou me eigenlijk geeneens moeten verbazen.

Je was zo blij met wat ik over mama verteld heb vorig jaar en ik wil ook voor en over jou zo graag iets moois zeggen maar ik weet niet of het me nog een keer gaat lukken.  Dat heeft trouwens niks te maken met hoe ik over je denk en wat ik voor je voel. Integendeel.
Want verdomme pa wat hou ik verschrikkelijk veel van je, wat heb ik een respect voor je en wat was je een verschrikkelijk mooi en uniek mens. Maar, ongeacht wat ik hier over je weet te zeggen, je weet wel hoe ik over je denk he? En mama wist het sowieso. Weet je nog, als er weer eens een discussie was (en die waren er nog al eens) dan zei mama altijd “Ja, jij bent het toch altijd met je vader eens”. En dat “altijd” was misschien een ietwat overdreven maar over het algemeen had ze wel gelijk. We waren 4 handen op 1 buik, ik lijk qua karakter meer op jou dan op mama. Behalve dan dat felle wat ik wel eens hoor dat ik heb, dat komt bij mama vandaan.
Continue Reading →

Wees

Zaterdag schreef ik het volgende op mijn blog: “Ook al ben je heel je leven fanatiek doe-het-zelver geweest je kan het ook overdrijven natuurlijk. Gisteren lag ie er nog zo bij. Vandaag besloot hij zelf de beademing uit zijn luchtpijp te trekken. Needless to say dat ze in het ziekenhuis not amused waren.

Gelukkig zou het er vandaag sowieso uitgaan dus ademde hij wel uit zichzelf verder. Benieuwd wat het volgende is wat hij gaat verzinnen.
………

 

Het volgende wat hij verzon was dat het mooi was geweest, zijn slechte gezondheid in combinatie met het niet meer kunnen doen wat hij wilde en verschrikkelijke missen van mijn moeder was teveel voor hem.

Mijn allerliefste vader, de man die zaterdagavond nog toen we weggingen uit het ziekenhuis uit zijn bed “doe je voorzichtig” tegen ons riep, die tot het eind voor alles en iedereen heeft gezorgd, de beste opa ever, is gisterenavond overleden.

Dag lieve pap, ik mis je nu al.

 

 

Doe Het Zelf

Ook al ben je heel je leven fanatiek doe-het-zelver geweest je kan het ook overdrijven natuurlijk. Gisteren lag ie er nog zo bij. Vandaag besloot hij zelf de beademing uit zijn luchtpijp te trekken. Needless to say dat ze in het ziekenhuis not amused waren.

Gelukkig zou het er vandaag sowieso uitgaan dus ademde hij wel uit zichzelf verder. Benieuwd wat het volgende is wat hij gaat verzinnen.