28 Juli 2017, Dag 2

Deze vrijdag was de enige dag in deze vakantie waarvan we van te voren al wisten wat we zouden gaan doen. Deem wilde altijd al een keer mooie (lees lange ;-)) nagels. Iets wat ik normaal gesproken natuurlijk niet zomaar even bij haar laat doen aangezien het een beetje prijzige hobby is.  In Bulgarije is het echter wel betaalbaar. Voor 40 Leva (ongeveer 20 euro) laat je een complete set gelnagels zetten dus ik had Desi gevraagd een afspraak voor ons te maken.

Danny en Desi zouden vandaag gewoon werken aangezien wij waarschijnlijk toch eerst zouden uitslapen en daarna naar de nagelstudio zouden gaan. Van uitslapen kwam helaas weinig terecht. Ergens in de buurt van Danny woont een hond die (waar ik de rest van de vakantie achter kwam) élke ochtend rond half 7 begint met blaffen en dat een uur volhoudt. Daarna hoor je het loeder de hele dag niet meer. Ik zat dus al om 7 uur beneden, Deem sliep er gelukkig dwars doorheen en kwam pas rond half 11 uit bed en toen moest er natuurlijk eerst uitgebreid met Chaira en Mishka gekroeld worden.
Continue Reading →

Dag lieve Charles

God beest, wat heb je een hoop meegemaakt. Toen we je voor het eerst zagen had je nog maar een halve staart en een lamme achterpoot. Wat er met je gebeurd was wist niemand. Je was, meer dood dan levend, bij het asiel gebracht en ze hebben er alles aan gedaan om je te redden.

Toch was je toen al de allerliefste kat die we ooit hadden gezien, opgesloten in een hokje in het asiel, kap nog om je hoofd, amper bijgekomen van de operatie (en hetgeen wat er dan ook met je gebeurd was in de boze buitenwereld) en toch kwam je naar ons (voor jou toen nog 2 wildvreemden) toe om te kroelen.

Wij hoefden er geen seconde meer over na te denken. Charlie ging met ons mee naar huis. In het begin was je wat schuw maar dat veranderde al snel, zeker voor Deem. Zij was jouw allerbeste vriendin en jij nog veel meer haar allergrootste vriend. Waar zij was ging jij en als ze verdrietig was was jij de eerste die haar ging troosten.

Later moest je poot alsnog geamputeerd worden maar dat hield je niet tegen om alles te doen wat je wilde. Vorig jaar had je een bijna dodelijke blaasontsteking, dus moesten we je naar een meisje laten ombouwen. Maar ook daar kwam je weer bovenop.

En nu… ik kan het nog niet bevatten. Gisterenavond lag je nog gezellig bij ons, vanmorgen was je doodziek en vlogen we naar de dierenarts. Anderhalf uur later werden we gebeld. Deze keer had je het niet gered.

Bye Charles, je was voor ons de allerbeste, allerliefste en allermooiste.

In z’n eendje

Hij zit daar nu al een dag of 4. Op welk tijdstip ik ook langsloop. Helemaal alleen. En ik vind het niks.

Steeds hoop ik dat ie een vriendinnetje heeft gevonden of zich bij een groepje gelijkgestemden heeft aangesloten maar nee. Hij zit daar, op het grasveldje. ‘s Morgens,  ‘s middags en ‘s avonds. En nou geven ze nog storm, sneeuw en vorst op ook.

Straks maar weer ff kijken of ie er nog zit en zo ja hem wat te eten geven.

Slapeloze nachten heb ik van dat stomme beest

Bewaren