Beste medicijn

De laatste tijd weinig meer over mijn moeder, ik had er geen zin meer in. Dat is niks negatiefs richting mijn moeder maar ik had er de puf niet meer voor. Er was niets positiefs te melden, het ging gewoon niet goed. Mijn moeder werd op den duur ook nog eens bang omdat ze maar niet opknapte. In tegendeel: wanneer het ene beter ging was er weer iets anders wat fout ging.
Begrijpelijk dat je dan, zeker in mijn moeders conditie, angstig wordt.
Medicijnen die goed waren voor het één waren "dodelijk" voor het ander, echt goed was het dus nooit. Op een gegeven moment lag ze ineens weer aan de hartbewaking én dachten ze dat ze vocht achter haar longen had, 12 zakken bloed zijn erin gegaan, weet ik veel hoeveel infuzen met evenzoveel (of misschien nog wel meer) soorten medicijnen.

Inmiddels zijn we van dagopname naar bijna 2 weken verder. Gelukkig zijn de meeste slangen die in en uit haar lichaam gingen verdwenen, de apparaten weg en misschien, heeeeel misschien mag ze morgen naar huis. Alleen wanneer ze het thuis redt met de medicijnen die ze krijgt en natuurlijk alle artsen en met name de bacterioloog het er mee eens zijn.

Voorlopig dus een plaatje van oma en haar beste medicijn, gisterenmiddag genomen.

Ze gaat me slaan als ze weet dat ik haar zo online heb gezet ;-))

(Dat "beste medicijn" geldt trwns voor alle kleinkinderen hoor maar de middelste kruipt niet meer bij oma in bed en de oudste is pas over 3 dagen thuis)

Roept u maar!

Post Navigation