Arme Charlie!

Nadat ik vorig jaar Max (de laatste van de beestenboel) had moeten laten inslapen was het ineens wel heel erg leeg en stil in huis (voor zover dat ooit echt mogelijk is hier ;-)), vooral Demi had het er erg moeilijk mee. Na een tijdje ben ik op zoek gegaan naar een nieuwe kat. Dat viel nog niet mee want het moest een rooie kater worden en die waren erg moeilijk te vinden. Steeds wanneer ik er op de site van een asiel één gevonden had bleek ie al weer weg te zijn wanneer ik ze belde.

Uiteindelijk is het toch gelukt. In Vlaardingen. Ja, Laurens (zoals ze hem daar gedoopt hadden) was er nog maar het zou nog wel ff duren voor hij daar weg mocht. Wat er precies met hem gebeurd was wisten ze niet maar hij was zwaargewond binnengebracht. Zijn staart was inmiddels halverwege geamputeerd en zijn poot lag nog helemaal aan flarden.
We hebben een afspraak gemaakt, zijn gaan kijken en werden op slag verliefd op hem. Hoe beroerd hij er ook aan toe was, en opgesloten in een hokje: zodra het hok even open ging strompelde hij naar ons toe, wilde kroelen, geaaid worden en gaf kopjes. We hoefden er verder niet over na te denken. Charlie zou met ons mee gaan.

Het heeft nog een paar weken geduurd maar uiteindelijk mochten we hem gaan ophalen. Zijn staart was inmiddels redelijk genezen, alleen zijn poot was nog erg dik en hij kon niet goed lopen. Ze konden me niet garanderen dat hij zijn poot ooit weer helemaal goed zou kunnen gaan gebruiken maar dat vonden we geen probleem.
Om een heel lang verhaal kort te maken: Charlie sleepte met zijn poot en bleef ermee slepen. Hierdoor schuurde hij zijn vacht en uiteindelijk ook zijn vel weg. We zijn met hem naar de dierenarts gegaan maar die adviseerde ons het nog even aan te kijken omdat er best een kans was dat het lopen nog zou verbeteren. Dat deed het ook (alhoewel inmiddels wel zijn tenen weggeschaafd waren). In plaats van een lam voetje, hield hij zijn poot nu in de juiste stand (en rende de tuin door, klom over hekken en door bosjes) maar helaas… het slepen hield niet op. Hij sleepte nu alleen met de onderkant (dat deel waar de kussentjes zitten) van zijn pootje en dus begon nu daar het vel te verdwijnen en te verdwijnen en te verdwijnen. Net zo lang tot hij er een grote wond had zitten. De kans dat het lopen na al die tijd nog zou verbeteren was nihil en dus heb ik contact opgenomen met het asiel.

Na wat discussie (“we hebben gezegd dat we niet konden garanderen dat hij ooit weer normaal zal lopen”) gaven ze toch toe en mocht Charlie op hun kosten naar de dierenarts. Daar waren we vorige week en er was nog maar 1 ding aan te doen: amputeren.

Vanmiddag heb ik hem weggebracht en morgen gaat zijn poot eraf. Arme Charlie…

Arme Charlie

4 Thoughts on “Arme Charlie!

  1. Ach jee…maar..ze kunnen best functioneren hoor met 3 pootjes. Verderop in mijn straat loopt een poes rond die een voorpoot mist, gek gezicht, maar ze (of hij, dat weet ik niet) redt zich prima

  2. Carmen alias Miss Bananas! on donderdag, december 3rd, 2009 at | 08:42 said:

    Dus het is een achterpootje…ja, daar kunnen ze heel goed mee overweg en zo te lezen aan Marloes haar reactie ook zonder een voorpoot! Dit laatste wist ik dus nog niet.

    Hoop dat het beestje snel zal herstellen!

  3. Carmen alias Miss Bananas! on vrijdag, december 4th, 2009 at | 11:02 said:

    Hoe is het met Charlie????????????????!!!

  4. Tja, het is en blijft een rode kater. Rode katers hebben altijd wat, dat is een feit. Op één of andere manier is dat genetisch bepaald.. of het zijn lichamelijke kwalen, of geestelijk. Maar ze zijn zoooooo leuk.. toen mijn vorige rode kater vorig jaar overleed wilde ik met alle geweld weer een rode kater. En die heb ik nu.. maar helaas.. ook deze spoort niet.. maar goed, daarom past hij ook bij ons

    Maar wat zielig dat hij zo gewond is.. hoe is het nu met hem?

Roept u maar!

Post Navigation