“A friend is the one who walks in when others walk out”

Zomer 1975. Ik ben 7 jaar en we zijn net van Rotterdam naar Oud-Beijerland verhuisd. Mijn vader en moeder zijn druk in het nieuwe huis bezig en ik hang wat in de tuin (op dat moment niet meer dan omgeploegde klei-grond) rond en verveel me. Waarschijnlijk heb ik dat ook een tig-tal keren tegen mijn moeder gezegd (ik weet het niet meer maar aangezien ik zelf inmiddels wat ervaring heb met kinderen kan ik me dat zo voorstellen;-)). M'n moeder had er ook geen zinnig antwoord op, ze had natuurlijk ook wel wat beters te doen dan mij bezig te houden maar had al wel een paar keer gezegd "Ga dan even hiernaast kijken, daar woont ook een meisje". Maar ik ging niet. "Beetje eng". Tot het moment dat moeders het gezeur zat was, mij bij m'n arm greep en meenam naar de carport van de buren. En daar zat ze, op een plaid, pinda's te eten. Een meisje van rond mijn leeftijd, bij jullie inmiddels bekend als Mrs. Spongebob.

Moeders liet mij aan mijn lot over (aaaaah, wat zielig ;-)) en vertrok weer naar ons huis. Het meisje en ik waren aan elkaar overgeleverd. De eerste minuten waren wat onwennig, ik verstond haar naam niet goed (ik dacht maar dat ze Nelleke heette), ze vroeg of ik ook pinda's wilde maar ja: daarvan ging ik aan de dunne en dat is iets wat je zelfs op 7-jarige leeftijd niet graag aan een volkomen onbekende vertelt. Daarna hadden we het nog over onze leeftijden, zij was "ook 7 maar bijna 8!"
Inmiddels ben ik 42 en zij (net ;-)) 43. We zijn 35 jaar verder en in die 35 jaar hebben we zo'n beetje alles met elkaar meegemaakt. Nou ja: zij heeft voornamelijk vanalles met mij meegemaakt maar das een detail ;-).

polaroid

Na die eerste kennismaking waren we al snel onafscheidelijk. We gingen naar dezelfde basisschool zo'n 100 meter bij onze huizen vandaan en elke ochtend en middag liepen we samen van en naar huis.Na schooltijd spelen, ff snel eten en als het mocht daarna weer spelen. 's-Zomers vooral buiten, vaak met klasgenoten, op de parkeerplaats (balletje trap, verstoppertje, bordje tik, tikkertje) of als we ons verveelden of gewoon zaten te kletsen op het electriciteitshuisje. 's-Winters ook veel buiten; schaatsen op de ijsbaan, waar altijd wel een moeder met warme chocomel aankwam en dan daarna thuis met tintelende tenen (au!) bij de verwarming maar natuurlijk ook gewoon binnen, hele monopoly-marathons hebben we gehouden.

Zonnen 1981We hadden alletwee een cavia, zij had Bobo en ik had Pukkie. Met Bobo leek het heel even niet goed af te lopen, hij was gevallen en z'n achterlijf was verlamd. Na een doktersbezoek en medicijnen ging het beest na een tijdje wonder boven wonder weer gewoon lopen.. ik snap het nu nog niet ;-). Ook hadden we allebei een kanarie. Yoko en Yendi, ook daarmee liep het niet goed af, Yoko (de mijne) had op een gegeven moment ineens een scheve snavel dus kon niet meer eten en Yendi heeft harakiri gepleegd in het visglas.
Later heb ik nog een keer mijn zebra-vinken aan haar cadeau gedaan (maar er niet bij verteld dat ik knettergek werd van het geluid wat die beesten maakten) dus die verdwenen al snel naar de voliere van de overbuurman.

4-talInmiddels werden we ouder en zij ging, een jaar voor mij, naar het middelbaar onderwijs en er kwamen nieuwe vriend(inn)en. Een jaar later ging ik ook naar het voortgezet maar naar een andere school dan zij en ook ik leerde nieuwe mensen kennen. Toch, wie er ook allemaal bij en tussen kwamen, we bleven met elkaar optrekken. Ik ging met haar en haar ouders een week mee naar Ponypark Slagharen, zij met ons naar Engeland. Woonden nog steeds naast elkaar maar bleven toch bij elkaar slapen en mee-eten. In 2 HAVO leerde ik mijn latere (en inmiddels weer ex) schoonzus en haar beste vriendin ("Evil") kennen en trok daar veel mee op. Evil vertrok na de 2e naar de MAVO en kwam bij Mrs. Spongebob op school. En zo werd voor de komende jaren een 4-eenheid geboren.

In het 3e jaar maakten Schoonzus en ik er een potje van. Zo'n beetje 3 x in de week waren we de Sjaak en konden we ons in de 1e pauze bij de conrector melden. Gevolg was dat Schoonzus en ik bleven zitten. Mrs. Sponge had ondertussen examen gedaan en was geslaagd. Ze zou naar de kapperschool maar werd uitgeloot dus ging "dan maar een jaartje naar de HAVO doen". Dat was echter pas het volgende schooljaar en dus nog erg ver weg. Eerst een week naar Renesse met weer een andere vriendin (Moos) wiens ouders een caravan hadden die we mochten gebruiken. Over die vakantie zal ik niet al te veel uitweiden, sommige dingen moet je nou eenmaal "onder ons" houden maar hou het er maar op dat we het erg leuk gehad hebben ;-). Collage '80's Terug uit Renesse moesten we dan toch weer terug naar school en dat was een bijzonder gezellig halfjaar. We hadden het druk met vanalles… behalve met school. Mrs. Sponge vond het allemaal wel best want was toch niet van plan die HAVO af te maken, ik vond sowieso alles best. School vond het toch minder en in de kerstvakantie kreeg ik te horen dat het wellicht beter was wanneer ik naar de MAVO zou gaan want ze hadden niet de verwachting dat ik ooit nog van plan was moeite te gaan doen. Zo gezegd zo gedaan en ik vertrok naar de MAVO, liet schoonzus (die de HAVO uiteindelijk wel afgemaakt heeft) en Mrs. Spongebob (die na dat jaar alsnog naar de kappersschool vertrok) achter en kwam bij Evil in MAVO-4 terecht. Ook gezellig :-). De laatste maanden van dat schooljaar vlogen natuurlijk om. Het waren er toch al niet zoveel meer en tijdens de schoolonderzoeken en examens hoefde we alleen daarvoor nog naar school. Na de examens in mei zat het jaar er alweer op.
In de tussentijd had ik voor de 57e keer verkering met Ideale Ex (ik had toen al moeten weten dat het nooit goed af zou lopen ;-)) en Mrs. Sponge, Evil en Schoonzus rommelden wat aan ;-). Dan lopen levens uit elkaar. Ik ben gaan werken, Mrs. Sponge ging, zoals gezegd, naar de kappersschool, Evil deed een (als ik het goed heb) grafische opleiding in Rotterdam en Schoonzus maakte HAVO af en ging daarna Schoevers doen. Losse verkeringen werden vast en ik ging met Ideale Ex en een vriend van hem (nu bekend als Huey) en zijn vriendin (laten we haar voor het gemak "Peertje" noemen) een lang weekend naar de Sauerland Stern waar ik mijn 18e verjaardag vierde. Het weekend was erg leuk en gezellig, de relatie van Huey en Peertje wat minder dus die haalde het eind van dat jaar dan ook niet.

Kroatië 87We hebben nog geprobeerd om Mrs. Sponge en Huey te koppelen maar dat ging hem niet worden zei Mrs. Sponge dus hebben we dat maar opgegeven. Zo nu en dan gingen we met z'n allen uit maar daar bleef het dan ook bij. Tot Ideale Ex en ik de daaropvolgende zomer terugkwamen van onze vakantie naar Kroatië en ik van mijn moeder hoorde dat Mrs Sponge en Huey naar de bioscoop waren geweest. Ik ben natuurlijk gelijk naar haar toegegaan want ik moest wel weten hoe het zat! Het bleek dat de sneaky basterds tijdens onze vakantie aan het daten waren geslagen en dat beviel toch wel dus het jaar daarna gingen we met z'n vieren naar Kroatië :-).

Eind 1987 alweer. Ideale Ex en ik gingen samenwonen. Mrs Sponge en Huey het jaar daarna ook. We gingen niet veel meer uit, we vermaakten ons prima bij hun of bij ons thuis. Soms m
et z'n allen kaarten (schoppenvrouwen of canasta) maar vaker waren de heren aan het klaverjassen ("je zit te soppen" of "ik ben nat" hoorden we dan :-S) en wij aan het kletsen. Letterlijk tot we er bij neervielen. De heren waren nl net kleine kinderen, die dachten "zolang zij niks zeggen gaan wij gewoon door met kaarten, al is het tot morgenochtend zes uur". En zo kon het gebeuren dat na een avond en nacht lang kletsen en lachen Mrs Sponge naast me op de bank nog een paar onverstaanbare woorden murmelde "hugga euh huhu ja" en toen was het stil. Ze was al lullend in slaap gevallen

In maart 1989 zijn Ideale Ex en ik getrouwd, in april werd Danny geboren en in september 1989 trouwden Mrs Sponge en Huey. Op mijn allereerste werkdag na mijn zwangerschaps- en bevallingsverlof! Ik baalde als een stekker dat ik er niet bij kon zijn maar goed, ik mocht nog niet klagen: ik wist in ieder geval dat ze gingen trouwen, de meeste mensen kwamen er pas achter toen ze een kaart kregen waarop stond dat ze waren getrouwd en nu in Indonesië zaten ;-).

De jaren gingen voorbij en we bleven over en weer bij elkaar op visite komen. Wij gingen net zo vaak naar hun als zij naar ons kwamen want Danny sliep toch nooit, dus of ie nou thuis of bij Mrs. Sponge en Huey niet sliep…. dat maakte niet echt uit. Danny die altijd wat bijzonders had als we daar waren. Zo hadden ze een eettafel waar Danny onderdoor rennen kon. Een hele tijd. Tot ie "ineens" een paar cm was gegroeid en vol met z'n hoofd tegen de tafel aan rende. Een andere keer had ie een dropje gepikt waar ie de dievenmoord in stikte. We hebben 'm ondersteboven gehangen, de heimlichmanoeuvre geprobeerd, geschud en weet ik het wat nog meer. Snot, kwijl en tranen kwam uit alle gaten van zijn lijf maar het dropje bleef zitten. Inmiddels redelijk in paniek belde ik de dokter en natuurlijk net toen ik die aan de lijn had schoot het dropje naar buiten. Weer een andere keer had ie waarschijnlijk raar gedroomd ofzo en ging hij helemaal in paniek onder de eettafel zitten. Hij gilde iets over een tunnel en iedere keer als we hem probeerden te troosten en dus onder die tafel vandaan haalden werd ie helemaal panisch. Uiteindelijk hebben we hem daar maar laten zitten en trok hij vanzelf weer bij…

Oud & Nieuw '92In 1992 raakte ik zwanger van Dylan en vroeg ik Mrs. Sponge of ze bij de bevalling wilde zijn en dat wilde ze wel. Toen ze me een paar maanden later kwam vertellen dat zij ook in verwachting was heb ik de vraag nog maar een keer herhaald. Ik weet dat ze gek is op bloederige medische programma's op tv maar goed, live een bevalling meemaken terwijl je zelf een paar maanden later moet… Ik dacht dat dat misschien teveel van het goede zou zijn maar nee hoor. Ik moest niet zo gek doen, ze zou er gewoon bij zijn. Een week voor en een week na de uitgerekende datum had ze vakantie genomen en ze liet me iedere dag weten waar ze te bereiken was maar wat er ook gebeurde: geen bevalling.

Geboorte DylanOp haar allerlaatste vrije dag leek er dan toch beweging in te zitten en, je voelt hem al aankomen -> niet te bereiken ;-). Ik zal niet ook nog het hele bevallingsverhaal hier doen want het is al zo'n lap tekst maar het komt erop neer dat we haar uiteindelijk gevonden hebben en dat ze naar me toegekomen is. De rest van de dag is ze bij me gebleven, heeft me aangemoedigd en foto's (neuh, die ga ik niet plaatsen) en film gemaakt. Ruim 7 maanden later beviel zij van haar eerste.

Het leven ging door met de nodige ups en downs. Toen mijn huwelijk in een dip zat en ik eindelijk wist wat er aan de hand was was ze de eerste die ik belde en ze kwam weer. Praten met mij, praten met Ideale Ex. Met haar, zoals altijd, uitgesproken mening. Met een oordeel maar niet veroordelend. Ik heb had de neiging me te "verstoppen" voor de hele wereld wanneer het niet goed ging met me maar zij had me altijd door. Soms liet ze me gaan. Soms ook niet. Uiteindelijk zijn Ideale Ex en ik gescheiden en toen hebben we de, denk ik, grootste dip in onze vriendschap gehad. Ik sloot me af voor bijna alles en iedereen en met name voor de mensen die heel dicht bij me stonden. Door het één en ander wat gebeurd en gezegd is (niet zozeer tussen haar en mij) hebben we elkaar een tijdje niet gezien. Dan hebben we het niet over jaren hoor, ik denk een maand of 6 want toen ik eenmaal weer wat beter in mijn vel zat is het eerste wat ik gedaan heb naar haar en Huey toegaan. We hebben het uitgepraat en daarmee was het klaar. We zijn verder gegaan alsof er nooit een dip geweest is.

Vanaf dat moment is de vriendschap alleen maar beter en sterker geworden, niet in de laatste plaats door Huey. Ik bedoel, dan kan ik wel vriendinnen met Mrs. Sponge zijn maar je moet er als echtgenoot maar zin in hebben, mij te pas en te onpas over de vloer ;-). Nee Huey, ff serieus: tnx! Ik vind je een wereldgoser! Zo vaak als je hoort dat vriendschappen verwateren doordat de aanhang het niet met elkaar kan vinden, bij ons is dat absoluut niet het geval, ik heb er een vriend bijgekregen.

Tsja, wat moet ik nu nog meer zeggen, wat kan ik nog meer zeggen? "Is er nog meer dan?!" zul je je als lezer (die ene die nu nog niet in slaap gevallen is ;-)) misschien afvragen. Tuurlijk is er nog meer. Er is 35 jaar lief en leed, er is lol en er zijn tranen, goede gesprekken en slap geouwehoer, uitgaan en gezellig thuis zitten. Er zijn 35 jaar vakantie's en uitjes, pieken en dalen. 35 Jaar iemand tegen wie ik alles vertellen kan, die ik bel als het eens tegenzat met wat dan ook en die mij een sms stuurt dat ze tranen in haar ogen heeft wanneer ik haar bijvoorbeeld laat weten dat Dylan geslaagd is. Er is 35 jaar iemand op wie ik altijd rekenen kan, 35 jaar iemand waarvan ik weet dat ze van mij en mijn gezin houdt en waar ik zielsveel van hou en die het presteert om met een man te trouwen waarover ik inmiddels ook alweer 25 jaar precies hetzelfde kan zeggen.

Dus guys, tnx, voor alles. Ik zeg het nooit met zoveel woorden maar ik hou van jullie, met heel mijn hart!

xxx

Toen en nu

11 Thoughts on ““A friend is the one who walks in when others walk out”

  1. Wat ben ik toch een stomme emo-doos. Zit IK hier met tranen in mijn ogen om JULLIE (ontroerende) verhaal

    Heel mooi geschreven. Lekker cliché, maar zo’n vriendschap is alles waard. Koester het! Maar dat doen jullie al, zo te lezen.

  2. Haha, sorry Jen, dat was nou ook de bedoeling weer niet maar tnx! (En inderdaad: doen we :-))

  3. Tjemig de pemig, heb ik net het snot voor mn ogen gelopen met Evy. Probeer ik effe bij te komen, lees ik dit. Snot loopt nu dus uit mn neus en tranen over mn wangen.
    Mooi geschreven, en hoe gewoon het voor ons ook is, t is inderdaad uniek.
    Maar eeh, k word altijd een beetje bang als mensen(vrienden) ineens hun levensverhaal aan t papier toe vertrouwen, als ze gaan terugblikken enzo. Wij hebben toch zeker nog 35 jaar voor de boeg
    Maar eeh,we moeten die 35 jaar wel even officieel vieren, (my treat.)

  4. ja, dan had je ff moeten laten weten dat je moest gaan lopen. Dan had ik nog even gewacht met posten

    Bang worden is nergens voor nodig, ik heb geen plannen om eruit te stappen ofzo maar ik vond die 35 jaar een mooie gelegenheid om eens een keer “hardop” te zeggen wat jij/jullie voor me betekent/betekenen. Ik teken op voorhand voor de komende 35 jaar (man, wat zijn we dan oud!)

  5. Friendship like it’s supposed to be.

    Koester het, allemaal!

  6. Met je postje ‘Trilogie’ had ik al het vermoeden dat het postje erna iets langer dan gemiddeld zou (kunnen) worden. Ondanks het feit dat ik een vent ben, heb ook ik het niet droog kunnen houden. (watje!!)
    Het is een schitterende post geworden met veel “Oh ja momenten” In die 35 jaar (waarvan ik er zelf 25 heb meegemaakt) is er inderdaad veel gebeurd met de spreekwoordelijke ups and downs. We zijn er allemaal wijzer en sterker door geworden en heeft ons eigenlijk nog dichter bij elkaar gebracht. De volgende 25/35 jaar gaan we ook vast en zeker volmaken, niets of niemand die daar iets aan kan veranderen. Echt oud worden we nooit…in onze harten blijven we “forever young”.
    xxx

  7. Dát was je vriendinnenverhaal! Heel mooi beschreven. Zo’n vriendin heb ik ook! Al..uh.. 38 jaar. Goud waard he? Je hoeft ze niks uit te leggen, kennen je familie, je nukken, je leven, alle exen. Héél zuinig op zijn!

  8. Wat Jenni zegt…ik ga nu zakdoek zoeken

  9. Stelletje emotionele dozen zijn jullie allemaal

  10. Ok, beetje mosterd maar toch…onder het mom van hormonen, ook ik zit er effe lekker bij te snotteren…

    Super dat je zo’n vriendschap hebt AM, je bent een topwijf dat je t hen op deze manier extra laat weten.

  11. Wat mooi zo’n vriendschap.
    Ik heb zelf niet zo’n lange vriendschap, maar Robin heeft wel al vanaf haar 5e dezelfde beste vriendin. Volgend jaar hun 10-jarig jubileum. Ik hoop dat ze jullie gaat volgen, want ik zie bij hen, dat zo’n vriendschap nu al goud waard is en als ik jouw verhaal lees komen er platina randjes omheen !

Roept u maar!

Post Navigation