Ik word moe van mezelf zo nu en dan

Toen ik van de week zei dat het maar goed is dat m’n hoofd vast zit ging het (die keer) over een chocolade gereedsschapsset die ik een collega beloofd had mee te brengen.

Trots dat ik het eindelijk niet vergeten was (de drie dagen daarvoor namelijk wel) kwam ik thuis en legde de doos neer. Maandagmorgen wilde ik de doos pakken om mee naar m’n werk te nemen.

En zoals dat altijd gaat bij mij: weg, pleite, foetsie natuurlijk.

Hele huis ondersteboven, in kasten gekeken, de koelkast, de vuilnisbak, boven, beneden maar het hele ding nergens meer te bekennen. (In m’n hoofd Dylan al beschuldigd van het opeten van de chocola ;-))

Tools

Maar vandaag was m’n geluksdag, ik deed toevallig de rommella in de keuken open en, god mag weten waarom, daar lag de gereedschapsset.

De geluksdag duurde echter maar een minuut of 10. Bij de bushalte kwam ik erachter dat ik m’n telefoon en mijn toegangsbadge voor m’n werk vergeten was, onderweg terug naar huis wilde ik m’n rugzak “omdoen” en tegelijkertijd schoot m’n bh los dus moest ik terug naar huis met een loshangende bh (en andere loshangende delen). Om dat fijne gevoel nog wat langer te laten duren reed de bus natuurlijk net voor mijn neus weg

Dan maar ff een broodje te halen. Bij het afrekenen trok ik de pinautomaat van de toonbank af en toen ik snel weg wilde lopen schoot m’n zonnebril van m’n hoofd af en vloog het halve perron over.

Maar het was gelukkig wel mooi weer

Roept u maar!

Post Navigation